खालीपन

  हाम्रा बिच नियमहरु कहिले पो थिए र ! एक खाली जमिनझै हामीले एक अर्कालाई समेट्यौ मात्र । तिमी तिमीजस्तै थियौ । म मजस्तै थिएँ । दुई पन्छिहरुका उड्नुपर्ने आ–आफ्नै उडानहरु थिए । नियमहरु थिएनन् । पुरा गर्नुपर्ने अपेक्षाहरु थिएनन् । एक अर्कालाई आफूजस्तो बनाउनुपर्ने बाध्यताहरु थिएनन् । त्यसैले तिमी पर भाग्दा पनि तिमी किन भाग्यौ मैले भनिन ।

तिमी गयौ । मैले बिदाइका हातहरु हल्लाए । किन जान्छौ भनेर प्रश्नहरु सोधिन । तिमी गएपछि खाली जमिन पनि भेट्छु । तर समेटिदिने कोही भेट्दिन । खालीपन त छ नि । तिमी नभएको खालीपन कहिलेकाही शब्दहरुमा उर्ताछु । कहिलेकाही सपनिमा पुरा गर्छु । कहिलेकाही आशु बनेर पनि पोखिन्छन् । यदाकदा याद बनेर पनि आइदिन्छ । तिमी नहुनुको अपुरोपन त छ नि !

जाँदै गर्दा तिमीले भनेका थियौ – यो यात्रामा भेटिएकी तिमी सबैभन्दा बिशेष ब्यक्ति हौ । मैले ती शब्दहरुलाई हृदयमा लुकाएर राखेकी छु । तिमी गएको, तिमीलाई गुमाएको पिडा छैन । तर तिमी नहुनुको खाली पन त छ नि । 

यदाकदा बाटो छेउ हरियो चौर देख्छु । कुनै दिन हामी बस्ने त्यो चौरमा कोही अरु बसेको पनि देख्छु । सम्झन्छु तिमीलाई । हुन त हामीले एक एकालाई केही दिएका थिएनौ न मन, न हृदय न शरीर । तथापी तिमीले खालीपन त दिएका रहेछौ नि । कहिलेकाही लाग्छ म बिदाइलाई गुमाएको ठान्दिन । र पनि किनकिन कहिलेकाही गुमाएझै पनि लाग्छ ।

के यो कठोर कुरा हो ? के म कुनै नियमझै कठोरताका सिमानाहरु बोल्दैछु । थाहा छ बग्नु त नियती हो । तिम्रो बगाइले मलाई खुशी दिनुपर्ने ? तर किन दिएन । म आफैलाई सोध्छु र अनुत्तरीत भेट्छु ।