सिटी टेल ः यो सहर कसको हो ?

 

  शहर छिरेको पनि पन्ध्र बर्ष भएछ  । कहिलेकाही वा सधैँ सोध्ने गर्छु आफैँलाई यो सहर कसको हो ? कहिलेकाही लाग्छ यो सहर मेरो पनि हो । सहरका गल्लिहरुमा, सडकमा, सार्वजनिक यातायातमा, पुस्तक पसलमा मेरा पाइलाहरु परेका छन् । तर हरेक महिना जब सिद्घिन्छ घरबेटीले चाहिएको भन्दा बढी पानीको बिल, बिजुलीको बिल यसरी तेर्साउँछन् जस्तो उनी मालिक हुन् , हामी नोकर, लाग्छ यो सहर मेरो होइन । हुन त उनी पनि सहरका कहाँ थिएँ र । एउटा उभ्याएको छानोले उनलाई मालिक बनाएको छ । हरेक महिना यस्तो लाग्छ उनी लुट्नका लागि उपस्थित छन् । कहिलेकाही त लाग्छ सहरमा आफ्नो नाउँ गरेको छानो नहुनु भनेको सहरको कहिल्यै नहुनु हो ।

बधलेएर, फ्रान्सेली कवि भन्ने गर्थे यो सहर मेरो होइन । सहरमा मेरो उपस्थिति केबल एक दर्शकको जस्तै हो । म यसको भित्रि मानिस बन्न कहिल्यै सक्दिन । शहरमा नर्मल मानिसको एक आयू बिताइसक्नुभएका, अभि सर आफ्नो निबन्धमा भन्नुहुन्छ म सहरको होइन । उहाँ बधलेएरलाई उद्धृत गर्नुहुन्छ र भन्नुहुन्छ म पनि एक फ्लानर नै हुँ । म सहरको भित्रि मानिस होइन । तर सहरको होइन भन्ने लागत पनि मसँग बधलेएर र अभि सरको जस्तो छैन । एक कविले विम्वमा भन्नु र एक सामान्य मानिसले आफ्नो भावनामा भन्नु वा भन्न नसक्नु फरक कुरा हो । उहाँहरुको जस्तो भाषा नहोला । विम्व पनि नहोला । तर सत्य यही हो सहरको हुन सजिलो छैन । 

हुन त म गाउँको पनि कहाँ थिएँ र । मेरा लागि आज त्यो पहाड र नदी हो र मेरा बाआमाको माटो हो । म त्यसैका लागि जान्छु । म गैन भने पनि उ किन आइन कसैले भन्ने छैन । कुनै दिन अकालमै बिदा लिएँ भने पनि एक छिनको शोकपछि सबैले बिर्सनेछन् । तर यसो भन्दै गर्दा एक आप्रवासिको लािग सहर पनि कहाँ आफ्नो हुन्छ र । हरेक महिना तिर्ने बिलले मात्र शहरले मलाई सम्झने गर्छ । हुनसक्छ म शहरका लागि अरु कोहीझै एक कर तिर्ने करदाता मात्र हुँ । 

हुन त सहरले अरुलाईझै मलाई पनि तँ मेरी होइनस् कहिल्यै भनेन । अँगाल्यो तर त्यो चिसो अँगालो थियो । यो चिसो समयमा त्यो पनि न्यानो लाग्नु स्वभाविक हो । तर सहर चिसो छ । सहरमा जसको छानाहरु छन् ति झन् चिसा छन् । तर केही त छ जसले मलाई यो भन्दा पर भाग्न दिँदैन । म कुनै दुर गाउँमा छिरे भने पनि म सम्झनामा सहरनै बोकेर हिड्नेछु । जसरी म अहिले गाउँ बोकेर हिड्छु । अथवा म कुनै अरु सहर पुगेँ भने पनि झोलामा, किताबमा, डायरीमा, बुकमार्कमा म यही सहर बोकेर हिड्नेछु । तर सत्य यही हो म सहरको होइन ।

कथा पछि अन्र्तकथाहरु बाकी रहन्छन् । यो सहरको कथा पनि होइन । यो त सहरभित्र लुकेको वा सहरले लुकाउँन खोजेको अन्र्तयको कथा हो । बाहिर झिलिमिलि देखिने सहरको हरेक कोठामा हरेक दिन एक निस्सार कथा पाक्छ । जसलाई सहरले नसुनेझै गरी पन्र्छाउँन खोज्छ । तर सहरलाई सहरझै बनाउँने मानिस तिनै हुन् । कोठा तिनै हुन् । ति भएनन् भने सहर पनि रहने छैन ।

धुलोमा तरकारी बेच्नु, चटपटे बेच्नु कुनै सोख नहुन सक्छ । तर उनलाई लाग्न सक्छ सुपरमार्केट मात्र हुनु सहरको हुनु हो । म पनि त्यही एक मैलो मानिस हुँ । निहालेर हेर्नुभयो भने म भित्र धुलैधुलो छ । तर सहरले मलाई पखालिन कहाँ दिन्छ र म त सहरकै चस्मा लगाएर फेरी अर्को मानिसलाई मैलो देख्छु । मेरो घरबेटी पनि वा अधिकांश घरबेटीहरु यसरी नै मैलो बनेर कुनै दिन सहर छिरेका थिएँ । आज उनीहरुलाई लाग्छ उनीहरु सुकिला भए अरु मैला । कहिलेकाही लाग्छ सहरमा छानो हुनु भनेको मानिस नहुनु रहेछ ।

कहिलेकाही लाग्छ यो घण्टाघर । यो चियापसल । यो असन र इन्द्रचोक मेरा पनि हुन् । तर हरेक दिन जब घरभित्र र्छिछु यस्तो लाग्छ यो सहर मेरो होइन । म सहरको भित्रि मानिस होइन । हरेक दिन अन्यको परिचय बोकेर म सहरका गल्लिहरमा आफैँलाई खोज्दै रुमलिन्छु । सायद यो सहर मेयरको हो । सायद यो सहर कुनै अमूक घरबेटीको हो । सायद यो सहर कुनै नेताको हो । तर यो सहर बिध्यार्थीको होइन । चिया पसलेको होइन । तरकारी पसलेको होइन । ठेलामा मकै बेच्नेको होइन । सडकमा लुगा बेच्नेका होइन । वा म जस्तै कुनै अमूक किताबमा रुमलिने र कलम चलाउँनेको होइन । सायद यो सहर अरु कसैको हो । सधैँ लाग्ने गर्छ, खासमा यो सहर कसको हो ?

धुमिलता ः एक यात्रा

  यो सपना थियो वा सपना थिएन । सपना नै भए पनि सपनाहरु बद्लन्छन् । अनौठो सपनाबाट बिउँझिएकी छु । बिहान भएको छ तर बिहानी भैसकेको छैन । चराहरु सायद आफ्नै गुडमा छन् । नानीहरुको रुवाई सुनिएको छैन । बाटोमा हिड्नेको पदचापका आवाजहरु मेरा कानमा आइसकेका छैनन् । बिहानी एक मधुर आवाज बोकेर सायद आफ्नै धुनको यात्रामा छ ।

सायद यो बिहानलाई आफ्नै लयमा अर्काइभ गर्दैछु । सायद म चाहन्छु म जे होइन त्यो मेरो बिहानीमा नआओस् । सायद म चाहन्छु त्यसलाई भन्न सकुँ । त्यसैले बिहानीनै रोजेकी छु । यो निर्मम समय हो । तपाई रातलाई झै बिहानी ठाट्न सक्नुहुन्न । तपाई नचाहेर पनि तपाइलाई पोखिदिनुहुन्छ । सायद म त्यही गर्दैछु ।

यी मेरा वाक्यहरु मैले जीएको बिहानीका साक्षिहरु हुन् । म चाहन्छु बिहानीहरु बिहानी नै बनुन् । तर किनकिन कहिलेकाही बिहानीहरु पनि रातझै बनिदिन्छ । सायद यो यस्तै यात्रा हो । अनुभूतीको यात्रा । आफ्नोझै लागेर आफ्नो नभएको बिहानीको यात्रा । सायद जीवन भनेको यस्तै नै हो समयसँगै सबै चिजलाई केही नभएझै निहाल्नुपर्छ र एक कुरुप सपना ठानेर बिर्सिदिनुपर्छ । सायद सपनाका पनि डोबहरु रहनेछन् । सायद डोबहरुले कहिलेकाही बिजाउँनेपनि छन् ।

सायद यात्रा न हो । नदीझै यसको गति कुनै दिन फरक भैदेला । आज कुरुप झै लागेको चिज कुनै दिन सुन्दर झै पनि बनिदिएला । एक शान्त तर सान्नाटामय बिहानीमा सोचमग्न आयामहरुले बिचलित छु । त्यसैले शब्दहरुले पोखिएकी छु ।

प्रिय सपना फेरी अर्को पटक आउँदा केही स्थिरता बोकेर आउँनु । बिहानीझै बनिदिनु । रातहरु चमकता केही दिनको हो । मलाई त सधै उदाउँने सुन्दर बिहानी चाहिएको छ ।

यो डायरी थियो । केही बर्ष अघिको । सायद तीन बजे बिउँझिएकी थिएँ । आज चार बजे बिउँझिएँ । बिहानी त्यस्तै नै छ । चिसो पनि त्यस्तै नै छ । मेरा औलाहरु किबोडमा दौडन सकिरहेका छैनन् । औलाहरु माघको चिसोको साक्षि भएका छन् । तथापी अनुभूती उही हो । रातझै बिहान निर्मम बन्दैन । तथापी यसले आफू बन्ने स्वतन्त्रता दिँदैन । रात निर्मम भएर पनि त्यसले स्वतन्त्रता दिन्छ । बिहानीले त बाध्छ मात्र ।

हिजोको बिहानी अन्त्य कतै भएको थियो । आजको बिहानी यो उपन्यकाको खाल्टो भित्र भएको छ । चिया कपहरु रित्तिएका छन् जसरी भावनाहरु खाली पानामा रित्तिन्छन् । यसरी पानामा भावना लेख्न छोडेको पनि बर्षौ भैसकेको छ । आजकाल किबोडहरु पनि कलम जस्तै लाग्छ । तथापी मानिस नबिउझदैको बिहानी सुन्दर लाग्छ । सडकमा पैतला नपुग्दैको बिहानीले सडकलाई आफ्नो बन्ने स्वतन्त्रता दिन्छ । मलाई बिना मानिसका ल्यामपोष्टको छाया पर्ने सडक पनि सुन्दर लाग्छ ।

तपाइहरुलाई लाग्ला हरेक दिन डायरीझै यो के लेख्छे । तर यो डायरी नै हो । कहिलेकाही त यो डायरी लेख्ने समय भएकोमा पनि भाग्यमानी सम्झन्छु । मलाई सधैँ लाग्छ आफू हुनु भनेको डायरीमा आफूलाई पोखिदिनु हो । डायरी कथा पनि हो । डायरी कविता पनि हो । डायरी निबन्ध पनि हो । डायरी सँस्मरण पनि हो । डायरी कुनै बिधाको होइन तर सबैको हो । मलाई लाग्छ डायरी लेख्नु भनेको लेखिरहनु हो । बिना कुनै आशा उद्घेश्य जे छ त्यसैलाई अर्काइभ गर्नु हो । यो लेख्नुको कुनै अर्थ नहुन पनि सक्छ । सायद यो इमान्दार हुने प्रयास हो । 

कहिलेकाही त लाग्छ नि प्रष्टता कहाँ छ । न लेख्नुमा छ न नलेख्नुमा नै छ । तथापी मनले भन्छ जे छ त्यसैलाई लेख । यो दोहोरीने प्रक्रिया हो । जसरी बिहानी दोहेरीन्छ । कुनै पुरानो मिथ लेखनझै म पनि डायरीको पुरानो संरचनामा दोहोरीन्छु । यति हो म मेरो डायरीमा के खाएँ । कतिबजे सुतेँ । के गरेँ भन्दैन । यो डायरी तपाइको पनि हुनसक्छ । यसमा केही तथ्य छैन । तर सत्य यही हो म अहिले यहि महसुस गर्दैछु । अनुभूती बाहेक तपाई मेरो डायरीमा केही भेट्नुहुन्न । म जे छु यही अनुभुतीहरुमा मात्र छु । हरेक मधुरा अक्षरहरुझै म पनि धुमिल नै छु ।

मिर्मिरे साँझ । धुमिल बिहान । मधुर अक्षरहरु । अप्रष्ट दृष्टि मानिसहरु हुन् । चहकिला देखिनेहरु कति छन् र यो दुनियामा । यो बिहानीझै हर कोही धुमिल नै छ । अष्पष्टता केबल मेरो होइन यो दुनियाको पनि त हो । तर म चाहन्छु म अष्पष्ट नै रहिरहुँ । कसैले मलाई तँ यही होस् भनेर निर्कोल नगरोस् । पानीझै, बाफझै स्वरुप बदल्न सकुँ । हलुका बनु ताकी कसैले जोख्न नखोजोस् । सिमलको भूवाझै बिना मतलब परपर उड्न सकुँ । 

यी अक्षरहरु , यो भाषा पनि कुनै संरचनामा छैन । म यसलाई कथा पनि भनिदिन सक्छु । यो संस्मरण पनि हो । यो कल्पना पनि हो । यो यर्थाथ पनि हो । यो लेखिरहँदा म कुनै बनिबनाउँ संरचनामा बाधिएकी छैन । कुनै यायावरझै यो कुनै अक्षरको यायावरीपन यो । यो अक्षरको यात्रा हो । मेरा औलाहरुले के रोज्छन् मलाई थाहा छैन । तर यसले मलाई आफू हुनुको अनुभूती दिन्छ । यात्राको अनूभूती दिन्छ । सायद मेरो भर्सनको यात्रा यही नै हो ।

यो आजको डायरीको अंश हो । भोलीको डायरी पनि सायद यस्तै नै हुनेछ ।

Nostalgia

Dear Diary,

A year has left me. I am here contemplating another year of failure. Each year I promise myself, but I break down the promises with time. To walk to my own destination. To fight for my own war. But like nostalgia, I follow the path of memory and am haunted by it. It’s like a long wait. It is like a diary to be written. But the year always left me like a hollow man. You can consider me a person without a journey. A person without footsteps. Sad but it is a reality.

It’s been three days I've been here in my home, where there are the Marsyangdi and mountains to accompany me. I always mention they are my inspirations. Nothing can inspire like mountains and rivers. But you know, I am like an edge, who is always into the shadow. Into the memory. Into the motionlessness. Dear diary, it is hard to accept, but it is a reality.

Last year, these days I have some euphoria to celebrate. I thought I was moving towards  some settlement. But could I walk on the path without choosing myself? Happily, unlike the journey, I choose myself. I am the one, sometimes, who vomits the thoughts without thinking about the repercussions. I chose myself because nothing beautiful than choosing myself.

Dear diary, it is history. It was a past. But it is a present too, nothing can hold you, keep you movable until and unless you choose that. Sometimes I curse myself, being that who is unlikeable for myself too. Right now, I am hating myself. Things would have been far better if I had walked to my own destination. You know, I rambled on my own words. It is a story, but not only the story, it is a history, it is a present too. I want to write a story of the journey I walked through. Now when I start looking back, I find myself moving backward. It is a journey I chose for, but you know, it makes me sad sometimes. It is a journey. It is a path I am looking for. It is something I am aspiring for. But life is not that easy. I want to look forward. I want see myself moving.

Dear Diary, this is the start of the year. I want to tell myself something good. I don’t want to be haunted by nostalgia. It is something I have been waiting for years. I am the one who grew up on a riverbank. I always aspire to move. I am sad because I am rooted in nostalgia. You know, sometimes nostalgia is bad; it keeps you down. I want to move forward like the paper and pen move on a clean page. I want to move myself like how my hands move on clean paper before the poem. Nostalgia is bad, you know, it may keep you backward.

Dear diary, this is the start of the year, I want to contemplate for myself. This is the right time to move. I want to fly, fly like a bird. Fly without being rooted. Deep down, there are mountains and rivers to inspire me. Dear Marsyangdi, you are the one who taught me how to fly. You are the one who gave me wings to fly. Dear mountains, without you, I don’t even exist. I cannot see the lands without mountains. I grew up with you. All my nostalgia is the byproduct of you. If the mountains and rivers were not there with me while growing up, maybe I wouldn’t have any nostalgia to remember. Or to be indulged. Dear mountain, this time I want some cruelty from you. I want to be free from you.

Dear Diary, every year left me being nobody. Society is cruel, time is cruel, and the people around us are cruel. Everything is cruel, but the reality is that nostalgia is also cruel. Dear diary, it is a request, it is the manifestation, it is the right time. Please free me from it.

हलचल

 

भर्खरै बिहानी भएको छ । शहरमा हलचल बढीसकेको छैन । आकाशमा बादल यथावत नै छ । सदाझै आज पनि बिहानै बिउँझिएकी छु । आज काममा जानु छैन तथापी सुतिरहन सक्दिन । बाहिर आकाश हेर्छु मलाई बिना हलचलका शान्त बिहानीहरु मनपर्छ । झ्याल खोलेर  बाहिर एकटङ्कारले हेर्दै छु ।

अबका पाँच दिन मेरा आफ्ना हुन्, कसैलाई बाड्नु नपर्ने केबल आफ्ना । आधि पढिभ्याएको किताब सिरानीमा छ ।  आधि जाचेका कापीहरु अर्को टेबलमा छन् । ल्यापटप बन्द छैन । सबै चीज अधुरो यात्रामा छन् । सायद म जस्तै । यो अधुरोपन सायद मेरो आफ्नो हो । म गरीभ्याएको कामलाई सेलेब्रेट गरेर बसीरहन सक्दिन । अप्राप्तीले सदा पोल्छ । 

यहि अधुरोपनमा आफैलाई खोज्छु कहिलेकाही । यदाकदा लाग्छ, जे देखे जे जीउँदैछु मेरो आफ्नो हो । आफैसँग गुनासो नभएको पनि होइन तर   कहिल्यै लाग्दैन कोही अरुको मूलबाटोमा हिडेँ । आफू वरीपरीका मानिसहरु भेट्छु सबैको गुनासो छ समय नभएकोका । आफूलाई हेर्छु, चाहिनेभन्दा बढी समय पाउँछु । सायद समय मेरो मात्र भएर हो । मसँग समय नै समय छ । सायद अरुकोझै मेरो जीवन दौडँदैन । कहिलेकाही त म घडिका सुई गनेर पनि बसिदिन्छु ।

मसँग समयनै समय छ । हप्ताको एउटा पुस्तक प्राय पढ्छु । आफैसँग बोलिरहन्छु । आफैलाई मनलागेको चिज गर्छु । समयसँग गर्नुपर्ने गुनासाहरु केही छैनन् । बन्धनहरु छैनन् बाध्यताहरु छैनन् । केही मनोकामनाहरु नभएका होइनन् । माया मोह र बासना बाहेक हरु चिजलाई हेर्ने हो भने म एक जोगीझै हुँ । मसँग बाध्यता र जिम्मेबारीका गह्रौ पोकाहरु छैनन् । 

भर्खरै मार्खेजको पुस्तक पढिभ्याएकी छु । मलाई हृदयले लेख्नेहरु असाध्दै मनपर्छ । जीवनलाई नचाहिने ढङ्गले रोमान्टीसाइज गर्नेहरु देखेर हाँसो पनि उठ्छ । सतहमा बाच्नेहरुलाई लाग्ला जीवन जे देखिन्छ त्यही मात्र हो गहिरेर हेर्दा हामी सबैसँग अत्यासलाग्दा निरास रातहरु छन् । हृदय खालेर बोल्यौभने हाम्रा आँखा ओभाना बाकी रहँदैनन् । सपनाका, सम्बन्धका अनैकौ चोटहरुको साक्षी हामी सबै भएका छौ । तर दुनियासँग यस्तो भैदिन्छौ लाग्छ हामीसँग हिडिआएको बाटामा फूलहरु मात्र थिएँ । र छन् । 

अचेल काठमाडौ अत्यासलाग्दो लाग्छ । कहिलेकाही लाग्छ यो  निराशाको पुञ्ज हो । मैले जीएको काठमाडौ यो भन्दा निराश कहिल्यै थिएन । नानीहरुलाई लाग्छ सपना भनेको पैसा हो । मेरा हाइस्कुल  भ्याइसकेका बिथार्थीहरुलाई तिमीले जे बुझ्दैछौ त्यो सत्य होइन भनेर सम्झाउँन सक्दिन । उनीहरुलाई लाग्छ पैसा भनेको सपना हो । सायद यहि समयको काठमाडौँलाई कोही कविले चित्रण गर्यो भने ग्रिन्सबर्गले साट्ठिको दशकका लेखेका कविताभन्दा फरक नबन्ला । आदर्शबादी हुनु, कम्यूनिष्ठ हुनु अबको समाजको लागि आउटडेटेड हुनु हो । कहिलेकाही लाग्छ यो सहर सुपरमार्केट हो यहाँ केही चर्चा हुन्छ भने त्यो डेबिट क्रेडिट कार्डको हुन्छ ।

यहि गतिमा सहर अघि बढ्यो भने यस्तो समय आउँनेछ, सहरले अफिसमा काम गर्ने कर्मचारी भेट्ने छैन । विचार निर्माण गर्ने अध्यताहरु रहेनेछैनन् । स्कुलहरुले शिक्षक नपाउँन सक्छन् । तर यस्तो झुर कल्पना कसले गरीबस्छ यो सहरमा ।  यस्तो काम काम नभएका म जस्ताको हो जोसँग सोच्ने समय मात्र छ ।

सहरमा साथीहरु कम छन् । नाटक हेर्न र पुस्तक किन्न एक्लै हिड्न थालेको बर्षै भैसक्यो । कहिलेकाही त समाजले देश नछोड्नेहरु किनाराझे कहशुस गराउँछ ।हुन त किनारा हुनु र मानिस हुनु अस्तित्वको हिसाबले एउटै हो । तथापी आफ्नो भागको गल्ति पनि देशकै हो भन्न सक्दिन ।

भखरै बिस बाइसका नानीहरु मेरो लोग्नेले जाँड खाँदैन भनेर टिकटक बनाउँछन् आमाहरु छोरीले संसारै जीतिझै गरी सेअर गर्छन् । लागेको थियो म पछि बैनीहरुको लागि सपनाका आयतनहरु र जीवनका परिभाषाहरु फराकिला भन्नेछन् । तर समाज उल्टो बगेझै लाग्छन् । बैनीहरु लोग्ने जाँड नखानेको परेकोमै खुसी छन् ।

  लेखीरहँदा लाग्यो मसँग पनि गुनासाका पोकाहरु मात्र रहेछन् । 

सायद यस्ते नदेखिने हलचलहरु बोकेर म हरेक दिन हिड्छ । यो गत बर्षको डायरी थियो । यहि दिनको । आज पनि लेख्न लागि मसँग यो बाहेर अब शब्दहरु कम बाकी छन् । आज पनि गत बर्षको यही दिनझै एउटा किताब भ्याएँ । चियाका र कफिका कपहरुले आज पनि पछ्यायो ।

गत बर्षझै आज पनि दिन चिसोछे । काठमाडौँमा , पुस र माघ कसैले केही नगर्दा पनि हुँन्छ । ओछ्यान पल्टेर, सुन्तला र बदाम खाएर पनि जान सक्छ । तर हलचल त छ नि । कसैले नदेख्देमा मान्छे कहाँ शान्त हुन्छ र । म शान्त भैदिन सक्दिन । केही नभएपनि मानिस नउठ्दैको बिहानीले मलाई सधैँ उठाउँछ । मान्छेका पदचाप बिनाको सडक र मैले बिहानीलाई एकैसाथ साक्ष्यात्कार गर्छौ । कहिलेकाही त लाग्छ म कामको नाममा सोच्ने काम मात्र गर्छु । हुनसक्छ यो नै मानिस हुनु हो ।

आज सबेरै बिहानीको साक्षि भएकी थिएँ । अब रातको हुनेछु । रात आफ्नो हो । रातले बिना कारण बर्बराउँने र रुने स्वतन्त्रता दिन्छ । मलाई आज रातको हुनु । म भित्रका हलचललाई पोख्नकै लागि पनि मलाई रात चाहिन्छ । रातले मलाई नाङ्गै देखे पनि प्रश्न गर्दैन । दिनमा त मानिसहरुले कपडामा पनि नाङ्गो देख्छन् ।

हिजो देखि कुनै किताबको प्रतिक्षामा छु । आजसम्म डलिभरी भएको छैन । अब प्रतिक्षाको नाममा पनि मसँग किताबहरु मात्र बाकी छन् । आजकल म मानिसहरुको प्रतिक्षा गर्दिन । गरेको पनि हो । गरेर थाकेको पनि हो । 

यो हलचल बिच पनि कही कतै शुन्यता लुकेको छ । त्यो भन्दा पर कतै सान्नाटा पनि छ । के हलचलको कुरा गर्नु । 

The Year that Left With Me: Being Eight

 Dear 25,

You are my eight. You know, numerologically, it is a late number. Like me. I am  a default eight. Also, I am a default four. I was born eight. I was born four. Numbers are confusing, so are years. My Nepali calendar made me eight. The everyday use, Georgian calendar made me four. I am a late number. I am numerologically bodyless; I have just a head to think, not a body to execute. There are confusions. I am numerologically confused like everyone else. But, you know, neither I am heartless nor I am too late. I was born before my time. Maybe I will go before my time. Like years. Dear 25, you came late, but you are not late.

Dear 25, you left like a wonderful year, like every ending sentence. Every starting sentence comes with confusion, but an ending sentence always gives something to cherish. I think you were the same. You started with confusion and ended up with a purpose. I must say, it was a wonderful year.  The year from which  I can take something if needed. The most beautiful thing was that I wrote a lot. In fact, I wrote every day. I wrote as if the first time I learnt writing.  I wrote almost every day. But the truth is I wrote every other day at least.

Dear 25, you made me stronger. The end of February was not easy. But you made it easier. I let go of everything in their own way. You gave me a purpose. You taught me how to say no. You taught me how to write my parents. In fact, 25 was a learning year. All year, I was just a learner. I unlearned. Also, I learnt. Who cares, life makes you a learner in every alternative year.

Dear 25,  Thank you for everything. Glimpses and detailing. Black and white. But more than everything else, the grays that were left with me. The books. The family.  The friends. Stories. People. My high school kids, who were a little rowdy in the classroom but gave me a sense of sanity. Strangers who smiled in a public vehicle. Flowers who woke up with me like every Sunday morning before the chirp of birds. Last but not least all the things that came as a stranger and left like a stranger.

Dear 25, you are my eight. There is a reason to address you eight. In fact, you are seven. I hate seven. You are my eight. Let’s damn care about numerology. Let’s damn care about numbers. Like every confusion under the sun, we are also confused. Let’s forget about numerology and make our own numbers. You are my eight. Splendid eight. Fast forward eight. Eight that has a purpose. Eight that loves letters. Eight that loves stories. Eight who loves kids. Eight that loves work. Dear 25, let’s wrap up being eight.