प्रिय चिठीका पाठकहरु,
यो पत्र तपाईहरुको लागि नै हो । बर्षौ पहिले सायद जब म पढ्न लेख्न भर्खर सुरै गर्दै थिएँ त्यही बेला हजुरबाले बुवाहरुको चिठी पढेको सम्झन्छु । चिढीमा लेखिएका सम्झनाहरु सुमधुर हुने गर्थे । चिढी पढ्दै गर्दा हजुरबाका आँखा मलिन र हजुरआमाका आँखा रसाएका हुन्थे । आमाहरुको आँखामा चन्चलता हुन्थ्यो । समयसँगै फोन भित्रियो । फोन पछि सामाजिक सञ्जाल । गाउँ, शहरबाट चिठीहरु लापत्ता भएँ । कुनै हराएर नभेटिएको छोरोझै चिठीहरु कुनै पौराणिक कथाहरुझै कालन्तरमा किंन्दन्ती बन्न पुगेँ ।
आजकल कहिलेकाही घर पुगेको बेला पुराना तस्विरहरु भएका बाकस पल्टाउँछु । काका, फुपु , हजुरबा, हजुरआमाका तस्विर भेटिने बाकसभित्र चिठीहरु भेटिँदैनन् । चिठीको कथा त्यही मात्र अन्त्य हुँदैन । स्कुले जीवनमा आफ्ना मायालुका चिठिहरु कुर्ने मेरा सहपाठीहरु पनि सम्झन्छु । लाहुरमा पुगेको कुनै प्रेमीले आफ्नो स्कुले प्रेमिकालाई लेखेका त्यी चिठीहरु पनि सायद मेरा घरका चिठिहरुझै कुनै कथानक बनेर मस्र्याङ्दीको पानीझै कहाँ पुगे थाहा छैन ।
चिठीको कथा मलाई कुनै परिकथाझै लाग्छ । किशोर अवस्थामा मलाई कुनै बेर्ला मेरो जीवनमा पनि कोही माया गर्ने आउँनेछ र मेरा स्कुले सहपाठीहरुलाईझै हातका पसिनाले भिजेका सुमधुर चिठीहरु लेख्नेछ भन्ने नलागेको होइन । त्यो सायद मेरो आफ्नो भर्सनको परिकथा थियो । कुनै अपुरो सपनाझै करिब एक बर्ष अघि कुनै प्रेमीलाई झै मैले आफैँले आफैँलाई चिठीहरु लेखेँ । त्यो चिठी मात्र थिएन मेरो जीवनबाट हराएको र नभेटिएको कुनै कथानक थियो ।
कहिलेकाही हजुरबा सपनामा आउँनुहुन्छ । कहिलेकाही हजुरआमा । हजुरआमा जानुभएको पनि एक बर्ष भयो । बाचुन्जेल मैले उहाँहरुलाई त्यी हराएका चिठीबारे कहिल्यै सोधिन । हजुरआमा हँुदासम्म लाग्थ्यो एक इतिहास अझै जिउँदै छ । जाँदै गर्दा , करिब दश बर्ष हजुरआमालाई सबैले छोडेँ , आफैँले जन्माएका दुई छोरीहरुले तर डिमेन्सीयाले छोडेन । आमा बालिकाझै हुनुभयो । म उहाँकी दिदी भएँ । जे सोध्न सकिन्थ्यो त्यो अपुरो नै रह्यो । “हुँदै गर्ला भेट, खाँदै रहुँला चुरोट” बाहेक उहाँको स्मृतिबाट सबैकुरा हराए । आमाको समय बालखकालमै अड्कियो ।
हजुरआमा गुमाएपछि ति नभेटिएका चिठीबारे प्रश्न मैले कसैलाई गरिन । मलाई लाग्यो स्मृतिहरु छोटा हुँदा रहेछन् । सायद चिठीहरुले थिएँ जसले केही बचाएका थिएँ । अब त लेखेर गर्ने सम्वाद एक कृत्रिम वार्तालापझै भएको छ । भावनाहरुलाई सजिलै इमोजिले प्रतिस्थापन गरेको छ । थाहा छैन, अबको दश बर्षपछि मानिसहरुले बिना एआइको सहारा आफ्ना अनुभुतीहरु लेख्न सक्ने छन् वा छैनन् । भावनालाई सुन्दर भाषामा प्रस्तुत गर्नेहरु चिठीझै कथानक बनेर हराउँन पनि सक्नेछन् । तर म जस्ता जसलाई लाग्छ लेखेर गरिने संवाद संवादको सबैभन्दा सुन्दर प्रतिबिम्ब हो, उनीहरु सायद रहनेछन् वा छैनन् ।
यो एक बर्षमा मैले चिठीका स्वरुपमा जे लेखेँ ति मेरा अत्यन्त भित्री भावनाहरु थिएँ । यो एक बर्षमा मलाई लाग्यो मेरो सबैभन्दा भित्री अन्त्र्यका कुरा चिठीमा मात्र प्रस्तुत गर्ने सक्ने रहेछु । चिठीलाई यति सुन्दर तबरले मैले यही एक बर्षमा हेरेँ । यहि एक बर्षमा मैले लेखेका चिठीहरु पढेर कसैले मलाई प्रतिउत्तरमा केही लेख्नेछ कि भन्ने आशा नलागेको पनि होइन । प्रिय चिठीका पाठकहरु, तपाईको जन्मदिनमा वा अरु कुनै समयमा कसैले मलाई चिठी लेखेर पठाओस् भन्ने लाग्यो भने मलाई सम्झनुहोला ।
मलाई लाग्छ , हामी नरहेपनि चिठीहरु सधैँ रहिरहुन् ।
उही
चिठी प्रेमी