जवाफ

कसैको प्रश्नको जवाफमा मैले केही मौनता थपेर चुप बसेँ । मौन हुन कहाँ सजिलो छ र । म भित्र हल्ला मात्र बाच्छ । त्यस्तो हल्ला जसलाई म सुनाउँदै हिड्न सक्दिन । केही चिसोे । केही मौन । केही धमिलो । केही अष्पष्ट । हो यस्तै यस्तै म भित्र बाच्छ । कसैले प्रश्न नै गरिहाल्यो भने पनि उत्तर पनि त्यस्तै धमिलो र अष्पष्ट बनेर मैसँग बाकी रहन्छ ।

हो म धमिलो छु । अष्पष्ट छु । मौन छु । हिजो नै कसैले मलाई प्रश्न गर्यो उत्तरको खोजिमा मैले केही थान आशु बगाएँ । म सँग मात्र होइन यो देशका अधिकांश मानिससँग उत्तर छैन । हामीसँग त जे पनि अष्पष्ट छ । जे छ धमिलो छ । त्यही धमिलोपनलाई नियती ठानेर हामी स्विकारीरहेछौ । 

आज पनि म मौन नै बसेँ । मौन बसेको पनि कयौ बर्ष भैसक्यो । मलाई लाग्छ म जे लेख्छु जे बोल्छु त्यसको कुनै अर्थ छैन । हरेक दिन मैले चलाउँने किबोडका किहरुले मेरो एकोहोरो बर्बराहट मात्र बोल्छन् । यसले केही अर्थ राख्दैन । यो देशमा छोरीमान्छे बौल्न थालेको कति न भयो र । जो बोलेका छन् उसको बोली पनि मौनता बराबर हो ।

तपाईहरुलाई लाग्छ  हरेक दिन म किन कबिोड चलाउँछु र बिनामतलबका केही वाक्यहरु लेख्छु । मलाई थाहा छ यो बोली होइन । यो त मौनता हो । यो बर्षबर्षको मौन इतिहासको अर्थहिन अर्काइभ मात्र हो । धेरैले भन्छन् हरेक दिन डायरीझै किन लेख्छेस्  म भन्छु छोरीमान्छेका अक्षरहरुलाई बिना सम्पादक बिना गेटकिपर अर्काइभ गर्नु पनि बर्षौबर्षको मौनतालाई बोल्नु हो ।

हिजो कसैको प्रश्नको जवाफमा म मौन बसिँदिएँ । सायद जे छ मौनतामा नै छ । यी अक्षरहरुले त्यस्तै मौन सान्नाटालाई मात्र बोल्छन् ।