फकर्नु

आज पनि फर्केको छु जसरी हिजो फर्कन्थेँ । एक दैनिकि । एक निरन्तरता । सायद एक बाध्यता । उही बिहानी । हिजोझै बिहानै आज पनि सडकमा मानिसहरुको पाइला परिसकेको छ । यात्राझै मानिसहरु कहि नपुगी फर्कनकै लागि कहि जाँदैछन् । म पनि त्यसरीनै शब्दहरुमा फर्कन्छु जस्तो हिजो फर्कन्थेँ । 

उही बिहानी । उही चियाका कपाहरु । उही फूल । उही घाँम । उही मानिसहरु । उस्तै डायरी । उस्तै शब्दहरु । यो दोहोरीनुको अत्यासलाई मेटाउँनकै लागि भएपनि हरेक दिन शब्दहरुमा फर्कनछु । जस्तो हिजो फर्के । जस्तो आज फर्के । सायद भोली पनि यसरीनै फर्कनेछु ।

कहिलेकाही अत्यासलाग्दो लागेपनि यो फर्कनु मेरो लागि एउटा अवसर हो । त्यस्तो अवसर जो मेरो आमा र हजुरआमासँग थिएन । मेरा आमाहरुका कुनै पुस्तासँग थिएन । सायद मेरा बैनिहरुस्ाँग पनि थिएन । मलाई यही दोहोरीएर फर्कनु पनि कहिलेकाही रमाइलै लाग्छ । जस्तो आज लाग्दैछ । पढी नभ्याएको किताब छ । चियाका कपहरु छन् । डायरी छन् । एक जोर झ्याल । एक सेट तन्नाले मलाई साथ दिएका छन् । सधैँ ािथ दिने पनि यिनै हुन् ।

कहिलेकाही लाग्छ म अब यो फर्किने प्रक्रियालाई अत्यासलाग्दो छ भनिरहन पनि मिल्दैन । सायद म यहि नै चाहन्छु । एक निस्सारता । एक अर्थहिनता । आफूबाट बाहिर निस्कियो भने समाज अझ कु्रर छ । सपना देख्ने उमेरका मानिसहरु आक्रोशमा, अभावमा, गरिविमा आफैँलाई जलाउँदैछन् । सत्तालाई हिजोकालाई झै आजकालाई पनि लाग्छ दोश मर्नेको हो सरकारको होइन । सत्ताले सामान्य मानिसलाई कालो चस्मा  लगाएर हिड्छ । कुनै तिलस्मी नायकझै सत्ताका नायक पनि अलौकिक भएझै गर्छन् । कुनै समय त्यही सडकमा क्रान्तिको गीन गाउँने एक गायक कसरी सामान्य मानिसलाई मानिस नै नभएझै कालो चस्मा लगाएर हेर्न सक्छ । कोही नहुनेको सरकार होइन सबै हुनेको सरकार हो झै संसद भवन एक मूर्दाघरझै प्रस्तुत हुन्छ ।

अब दोहोरीनु बाहेक म सपनाका कुराहरु यही माटोमा गर्न सक्दिन । जे छ असजिलोछ छ । हरेक दिन म मेरो सान्नाटामा आफैँलाई फर्केर हेछुृ । जोसँग केही थान सपनाहरु थिएँ सायद अब ति छन् कि छैनन् भन्नेमा पनि मलाई बिश्वास छैन । असफल हुनु मुर्ख हुनु होइन म हरेक दिन आफैँलाई यही भनेर सम्झाउँछु । सायद एक बाध्यता । सायद एक बिरक्तिएको मानिसले गर्ने यही हो ।

कहिलेकाही त लाग्छ नि सबैका लागि सजिलो मेरा लागि किन असजिलो भयो । गधालेझै मैले गरेका हरेक प्रयासहरु यसरी प्रयास मात्र बने म तिनलाई टुलटुल हेर्न बाहेक अरु केही गर्न सक्दिन एक अत्यासलाग्दो दैनिकिको साक्षि भएकोमा आफैँलाई सराप्छु कहिलेकाही । जे हुनुपर्ने थियो त्यो कहिल्यै भएन । तँ हार्दैछस् भनेर आफ्नै असफलताको साक्षि बन्नु बिरक्ति हो । हो म बिरक्तिएको छु । 

हरेक बिहान म चाहेर फूल देखेर मुस्कुराउँन सक्दिन । सायद म नियतीलाई स्विकार्न सक्दिन त्यसैले हरेक पटक केही नभएझै एक पटक उठ्छु र फेरी फर्कन्छु ।