एक पत्र एक इतिहास

 

प्रिय तिमी,

सायद तिम्रो प्रतिउत्तर बिना मेरो सपनाको पनि अन्त्य हुन्थ्यो होला । तर कहिलेकाही सपनाहरु बिपना बनिदिन्छन् । मेरो लागि तिम्रो प्रतिउत्तर त्यही थियो । तिमीले पत्रको बदला पत्र लेख्यौ म भन्य भए । पत्रका श्रृखलाहरु बढ्दै गए । तिम्रो पत्र मात्र होइन तिमीले लेखेका पत्र भित्रका अक्षरहरु पनि राम्रा लाग्न थाले ।

पत्र लेख्ने मानिसको पर्खाइ लामो थियो । तिमी अघि मेरै लागि भनेर कसैले पत्रहरु लेखेनन् । न कसैले हिउँमा मेरो नाउँ लेख्यो । न कसैले नदि किनारामा मेरो नाउँ लेखी मेट्यो । न मैले नै कसैको लागि लेखँे । तर किन किन कल्पनानै सहि कसैले लेख्योस् आफ्नो लागि भन्ने सधैँ थियो । त्यसैले मैले कयौ पटक आफ्नै लागि पत्रहरु लेखेँ । पत्रको प्रापक र पत्रको प्रेसक दुबै म आफैँ भए । 

तर थाहा छैन कहाबाट बिना प्रापकको पत्रलाई पनि आफ्नै लागि ठानि तिमीले प्रतिउत्तरमा केही हरफहरु लेख्यौ । पत्रको बदला पत्र भेट्नु मेरो लागि आशाको आफ्नै उचाइ थियो । जसको प्रतिक्षामा मेरा कयौ किशोरकालिन दिनहरु खेरा गए । जीवनको यो मोडमा शब्द मार्फत कोही भेट्नु असाद्धै सुन्दर चिज हो । म त्यो अनुभूतीलाई शब्दमार्फत ब्यक्त गर्न सक्दिन ।

कहिलेकाही समयसँगै आशाहरु धुमिल बनिदिन्छन् । कथाहरुझै आशाहरुले पनि नसोचेका मोडहरुमा बिदा लिन्छन् । पत्रको बदला पत्रको आशा गर्नु मेरो लागि त्यही थियो । त्यसैले मैले त्यही सामुहीकतालाई सम्बोधन गरे जसले प्रेमका पत्रहरु भेटेका थिएनन् । असम्बोधनलाई सम्बोधन गर्नु मैले आफैँले लागि सम्बोधन गर्नु पनि थियो । तर आफैँलाई गर्दागर्दै तिमी भेटियौ । कहिले आफूँजस्तै । कहिले आफूँभन्दा फरक । तर शब्दहरु नै थिएँ जसले हामीलाई बाधिदियो ।

किनकिन तिम्रा शब्दहरुमार्फत नै मलाई लाग्यो तिमी त्यस्तो कविता हौ जसलाई म मात्र लेख्न सक्छु । यो एक काँचो कविको आत्मबिश्वास थियो । तर मैले तिमीझै नभए पनि तिम्रो प्रतिछायाझै लाग्ने एक कविता लेखेँ । त्यो कवितामा मैले तिमीलाई गहिरेर हेर्न खोजेँ तर आफैँलाई भेटेँ । लाग्यो तिमी त मेरो छाँया नै त रहेछौ त्यसैले त मेरो पत्रको बदला तिमीले पत्र लेख्यौ । लाग्यो तिमी छाया रहेछौ म तिम्रो प्रतिछाया । सायद म चित्रकार भएको भए तिम्रा र मेरा रेखाहरु एकअर्कामा मिल्थे होलान् र हामी कुनै अमूर्त चित्र बन्थ्यौ होला ।

हिजो नै त हो फेरी अर्कोपटक मस्र्याङ्दी किनारामा गएँ र तिम्रो नाम लेखेँ अनि सँगै आफ्नो नाम पनि लेखेँ । पहिलोपटक नदिले मलाई अँगालेझै लाग्यो । मैले पनि नदिलाई अँगाले । पहिलोपटक किनारा र नदी आफ्नोझै लागे । 

किन किन यस्तै अझै धेरै लेख्न मन थियो । तर कवितासँगै यी अमिल्दा बरबराहट कति लेखिरहनु भन्ने पनि लाग्यो । कविताको क्यानभाष म हुँ कविताका अक्षरहरु तिमी हौ ।

आज मैले लेखेको तिम्रो कविता मेरो पनि भयो । कविता पढ्नु ल !

उही म 

पूर्नदावी

 

मैले पडाडी फर्केर हेरेँ । खराबी त फर्केर हेर्नुमा थियो । अहिलेसम्म मैले पडाडी फर्केर हेरेको पनि त थिइन । हेरेको भए केही देख्थेँ होला । तर हेरीन । कसैले हेर, पछाडी फर्कनु आफैँलाई दावी गर्नु हो भनेन । मेले घाउहरुलाई पनि घाउ नठानी हिडिरहेँ । जुत्ताले बनाएको घाउ जसरी चोप्छ हरेक पाइलामा । मेरा पाइलाहरुमा पनि पिडा रहेछ । तर कसैले भोगेको पिडालाई  दावी गर्न सिकाएन । मैले पनि त गरिन ।

आज पनि एक पाइला अगाडी सार्छु हिड्दा । पिडा दिने खतहरुले मलाई पाइला नचाल भन्छन् । पछाडी र्फकन्छु फेरी अगाडी बढ्न खोज्छु । तर पछाडी फर्कदा र अगाडी बढ्दा दुबै पटक पाइलाहरुले चोब्छन् । तर पिडाको दाबी अह म गर्न सक्दिन । मैले त पिडाहरुको त्यो इतिहासहरुलाई पनि दाबी गरेको छैन । आमा भन्नुहुन्छ हिड्दा मेटिनुपर्छ । तिम्रै पाइलाहरुले पति तिम्रो छायालाई नचिनुन । हुन त आमालाई पनि कसैले उहाँको इतिहासलाई दाबी गर्न सिकाएन । फगत आमा म हजुरआमाले आफ्नै पिडाहरुलाई पिडा नठानी हिडिरह्यौ । आफ्नै पाइलाहरुलाई पाइला नठानी हिडिरह्यौ । हिड्न जरुरी थियो । उहाँहर नहिडेको भए म जहाँ थिएँ वा छु त्यो रहँदैनथेँ ।

तर पाइलाहरु सार्न सजिलो छैन । हरेक पाइलामा म इतिहासदेखी बोकिआएको पिडालाई घिर्साछु । सडकमा, घरमा, काममा चाहेर पनि म आफूलाई दाबी गर्न सक्दिन । अघिल्लो हप्ता कसैले मलाई एक अघुमानवझै ब्यबहार गर्यो । मैले उसलाई तँ जस्तो म पनि त्यस्तै भन्न सकिन । कथा लम्बियो । कथाहरुले पाइला चाल्यो । तर मैले शब्दमा मैले उ जतिकै मानिस हुनुको अस्तित्वलाई दावी गर्न सकिन ।

तर अहिले आएर लाग्छ अब पूनृदावी गर्ने समय आएको छ । अगाडी बढ्दा आफ्ना पाइलाहरुलाई र आफ्नो इतिहासलाई फेरी फर्केर हेर्ने समय आएको छ । ताकी पिडाहरुको सम्बोधन होस् । इतिहासको सम्बोधन होस् ।

कथा जसलाई मैले लेखिन

आज पनि फेरी झरी पर्यो । फेरी म रुझेँ । रुझेपछि एकपटक आफैँलाई निहालेर हेरेँ । आफैँलाई कुनै अश्लिल चित्रझै ठानेँ । त्यो म थिइन, शरीरलाई पनि कथा सम्झने एक कथाकार थिएँ । एक घटिया कथाकार, जसले सबै चिज श्लिल र अश्लिलको नजरबाट हेर्छ । वा भनौ भिजेको शरीरलाई अश्लिल ठान्छ । सबै चिजलाई कुनै सरल रेखामा दाजेँर हेर्छ र खराब भनिदिन्छ ।

मलाई त्यस्ता कथाकार सँग समस्या छ । उनीहरुले जे लेख्छन् त्यो कथा हुँदै होइन । बाहिरी ख्रोक्रोपनलाई यही आकार भनेर भनिदिनु यो कस्तो कला हो । मानिसहरु जेलिएका छन् । मानिस रहस्यमय रेखाहरुको गुजुल्टो मात्र हो । के अश्लिल के श्लिल ।

बाटोमा नाङ्गै हिड्नेहरुलाई कसरी अश्लिल भन्ने । नाङ्गोपनलाई छोपेर समाजिक बन्धनहरुबिच आफैँलाई के के न हौ भन्नेहरुलाई कसरी श्लिल ठान्ने । किन कुनै कथाकारले भिजेको शरीरलाई कुनै खराबीझै अश्लिलता भित्र राखिदियो । के श्लिल के अश्लिल ? मलाई यस्तो कथा  लेख्नुनै थिएन । मलाई ति सबै चिजलाई कथा ठान्नु नै थिएन । 

कपडाभित्र पनि फेरी अर्कोपटक आफैँलाई नाङ्गो भेटे । संसारमा केही चिज शुद्ध छ भने नाङ्गोपन मात्र छ । नग्नता कसरी अश्लिल बन्यो । किन समाजझै कथाकारलाई पनि त्यही लाग्यो । मानिस भित्र चिहाएर किन उसले हेरेन । हेरेको भए समाजझै बोक्रे कुरा किन गर्यो । 

हो मैले कथाको बनोटलाई अश्विकृत गरेँ । आफूलाई वा अरु कसैलाई पनि कुनै परिधिभित्र वा भनौ कुनै बाकसभित्र राख्न सकिन । कसरी कसैको बनोटलाई मात्र कथा भनिदिनेँ । के मानिस जे देखन्छ जे गर्छ त्यो मात्र हो त? हो भने को कति श्लिल को कति अश्लिल ? मैले आफैँलाई हेरेँ आफैँभित्र पनि अश्लिलता मात्र भेटेँ । जो सामाजिक अश्लिलता होइन । नाङ्गोपनलाई वा भनौ शरीरलाई अश्लिलता ठान्ने हो भने त्यो मात्र हो । तर श्लिल झै हरेक दिन देखाउँछु । रोवटझै प्रस्तुत हुन्छु । र मानिस हुनुका अनेकौ खराबीलाई छोपेझै गरीदिन्छु । तर जे देखाउँछु त्यो म होइन । तर जे देखन्छ त्यो मात्र बोल्छ भने त्यो कथा कसरी भो । त्यो त कुनै यान्त्रिक फोटोभै भयो । तर कथा फोटो भात्र हो भने किन लेखिरहनु ।

हो कुनै यान्त्रिक कथाकारझै मलाई केही भन्नु थियो । कथाझै बनाउँनु पनि थियो । तर मलाई लागेन त्यो कथा हो । मैले लेखिन.............................................

ह्याप्पी बर्थडे टु यू

 

तिमीलाई जन्मदिनको धेरैधेरै शुभकामना छ । आकाशझै अग्लनु । नदिझै बग्नु । गहिराइ र उचाइबिच तैरन पनि सिक्नु । मलाई तिमी उडेको र तैरिएको दुबै मनपर्छ । सिमानाहरुले नबाधिनु । खुल्ला आकाशझै सिमाबिहिन सम्बन्धमा कहिलेकाही मलाई चिहाएर पनि हेर्नु । मलाई लाग्छ तिमीले चिहाउँदा म सुन्दर नै देखिन्छु ।

यी उडेका पक्षिहरु । फूलेका फूलहरु तिम्रा पनि हुन् । कहिलेकाही आकाशबाट झ्याल र कहिलेकाही झ्यालबाट आकाशलाई हेर्नु ।  उड्नु र बाधिनुबिच सधैँ उड्न सिक्नु । कहिलेकाही लाग्ला हिडिआएको बाटोमा मैले फूलहरुलाई कुल्चिएँँ । बतासहरुसँगै बहकिएँ । बतास बतासहरु नै थिए तिनीहरुलाई  सोचेर नहडबडिनु । अगाडी बढ्दै गर्दा तिमीले नाघेका क्षितिजहरुले तिमीलाई नपिरोलुन् । पर पुगेर पनि आफ्नो माटोलाई उर्वर ठान्नु । त्यही नै त थियो जसले तिमीलाई उड्न सिकाएको थियो ।

प्रिय मान्छे, यि सुभेच्छ्याहरु  बिच पनि मैले तिमीलाई कहि कतै समेटेर राखेकी छु । यदाकदा लाग्छ तिमी भित्रको उन्मूक्ततालाई के समेटेर राख्नु । सायद समयसँगै तिमीले समेटेर हिड्न सक्नेछौ । सकनौ भने पनि तिम्रो उम्मूक्ताले तिमीलाई धेरै पर लग्नेछ । यो साचो हो कि तिमीले सधैँ खराब हुँ भनिरहँदा पनि मेरो मनले तिमीलाई सधै राम्रो नै ठान्यो । असल खराबको सानो परिधिहरुले न तिमी समेटिन्छौ न तिमीलाई समेट्न सकिन्छ । जस्तो छौ राम्रो छौ । राम्रा राम्रा यात्राहरुको कामना सहित फेरी जन्मदिनको सुभकामना दिन चाहन्छु ।

एक पत्र एक कविता

 

प्रिय तिमी,

एक आशा नै त रहेछ जसले तिमीलाई र मलाई बाधिरहेछ । अघिल्लो पत्रमा लेखेकी थिएँ – मलाई लाग्छ तिमी त्यस्तो कविता हौ जसलाई म मात्र लेख्न सक्छु । यदि तिमीले पत्रको जवाफमा पत्र फर्कायौ भने म बुझ्नेछु तिमीले मलाई पत्र लेख्ने स्विकृति दियौ । मलाई आशा त थियो तर सुनिश्चयता थिएन । तर मैले फेरी अर्कोपटक पत्रको बदलामा अर्को पत्र पाएँ । मन चङ्गा भयो । पत्रमा नै सहि कोही बर्षौअघि छुटेको आफन्त भेटेँझै महसुस भयो । 

तिम्रो पत्रले मलाई बादलझै उड्ने बनायो । पत्र पढिरहँदा कवि मन झै फुरुङ्ङ पनि भएँ । अघिल्लो पत्र झै यस पत्रका पनि तिम्रा हरेक शब्दहरुले मलाई बाधेर राख्यो । नचाहेरै पनि म तिम्रा शब्दहरुले पग्लिएँ । थाहा छैन मैले तिम्रा लागि लेखेर राखेको शब्दहरुले तिमीलाई बाधेर राख्नेछन् वा राख्नेछैनन् । तर मलाई किन किन लाग्छ तिमीलाई राख्नेछ । 

यी शब्दहरुनै त थिएँ जसले तिमीलाई र मलाई भेटाएका थिएँ । थाहा छैन कुनै दिन तिम्रो र मेरा नाम कुनै खाली पानामा लेखेर  कसैले राखेको पो थियो कि ! कहिलेकाही अन्जानमै जोडिनु पनि सुन्दर रहेछ । लाग्छ तिम्रा अक्षरहरुले तिमीलाई र मलाई सधैँ जोडेर राख्नेछ । न मैले तिम्रो नाम बादलमा कोरेकी थिएँ । न हुलाकमा तिम्रो नाममा चिठी पठाएकी थिएँ । न तिमी जस्तो कोही कही भेटिनेछौ भन्ने आशा थियो । न मैले फेरी अर्कोपटक कसैका लागि कविता लेख्छु भन्ने थियो । कहिलेकाही अपरिचित बाटोले पनि कोही परिचितझै भेटाउँने रहेछ । तिमीलाई भेटेपछि लाग्यो कहिलेकाही अपरिचित बाटोमा हिड्नु पनि ठिकै रहेछ । 

यो पत्र लेखिरहँदा बर्षौपछि आफैलाई भेटेझे महसुस भैरहेछ  । साथमा तिम्रा लागि लेखेको कविता पनि राखेकी छु । मन परे फेरी उत्तर बदला प्रतिउत्तर पठाउँनु । मन नपरे एक लहडी आलाकाचो मानिसका आलोकाचो शब्दहरु भन्ने बुझ्नु ।

उही 

तिमीलाई पत्र लेख्ने म 

अन्त्य

एक कथा बनेर उ गैसकेकी छ । जाँदै गर्दा उसको हातको न्यानोपनले मलाई छोड्न सकेको छैन । जाँदै छ भन्ने लाग्नु र जानु..... एक हुँदै होइन । डायरी पल्टाउँछु । उसलाई पहिलोपटक देखेको दिन लेखेको रहेछु , “ पहिलोपटक कसैलाई देखेँ लाग्यो उ आफ्नो हो ।” अहिले पनि मनले त भन्छ उ आफ्नै हो । 

जाँदै गर्दा उसले अँगाली मैले पनि अँगाले । त्यो अन्तिम अँगालो अन्त्यको अँगालो थियो । उ गएपछि उसका हातहरुले, उसको शरीरले छोएको सम्झे, उसको शरीरको न्यानोपन पनि सम्झे । फेरी अर्कोपटक हातमा काँडाहरु उर्मे । शरीर लुलो भयो । आँखाबाट पानीझै केही बग्यो । 

त्यो न्यानोपन अब म चाहेर पनि महसुस गर्न सक्दिन । हो अन्त्य जरुरी थियो । जम्नु भन्दा बग्नु नै ठिक । बिष्मृति बन्नुभन्दा कथा बन्नुनै ठिक । 

उ अरु कसैको हो मनले मान्न सक्दैन । तर सत्य त्यही हो । करिब एक महिना अघि उ अरु कसैकी भै । मलाई अँगाल्दा पनि उसको सिउँदोमा अरु कसैको सिँदुर थियो । मैले झै कयौ पटक अरु कसैले उसलाई चुमिसकेको छ । अँगाली सकेको पनि छ । मेरो हो भनेर दाबी पनि गरिसकेको छ । तर किन मन अझै मान्दैन उ अरु कसैको हो भनेर । 

उसले सजिलै म कसैको बन्छु भनेकी पनि होइन । मलाई तिम्रो बनाउ भनेकी पनि हो । म काँतर थिएँ मैले बनाउँन सकिन । म उसलाई आफ्नो भन्न सक्दिन भने अरु कसैको हो भन्दा किन दुखी भएँ वा छु । उ अरु कसैको भएको दिन उसलाई भेट्न गएको पनि हो । उसलाई कसैले सिन्दुर हालेको देख्न नसकेर भागेको पनि हो । त्यस दिन रातभर निदाउँन नसकेको पनि हो । तर किनकिन उ गएपछि उसँगै म आफैँ भित्र केही चिज छोडेझै भएको छु ।

उ भन्ने गर्थि, “ थाहा छ कविर, म तिम्रो अँगालोमा सबैभन्दा सुरक्षित महसुस गर्छुृ । मेरा अरु पनि प्रेमीहरु थिएँ तर तिमीलेजस्तो आफ्नोपनको आवास कसैले दिन सकेको थिएन” उसको कुराले म मख्ख पर्थे ।

तर कथा यतिमात्र होइन । मलाई मेरो भएको भए हुने भन्ने नलागेको पनि होइन । तर किन किन लाग्यो म उसलाई खुसी बनाउँन सक्दिन । मैले आट्न सकिन । कथा निर्दोपनको पनि हो । म सँग आट छैन । म एक निर्दो छोरामान्छे हो । उ त आटिली हो । मलाई आफ्नो बनाउ भनेकी पनि हो । नमानेपछि पर गएकी पनि हो । 

मैले उसलाई प्रेमझै केही गरेको हो । प्रेम गर्छु भनेर चुमेको, उसको लागि आँसु झारेको पनि हो । तर प्रेमझै केही गरेको भएर नै मैले उसलाई अरु कसैको बन भनेको पनि हुनसक्छ । तर मन हो यदाकदा छटपटि हुन्छ । उ झै अरु अब भेट्दिन भन्ने पनि हुन्छ ।

रात रात भर बोलेको सम्झन्छु । ति रातहरु सम्झदा अहिलेपनि बहकिन्छु । म कस्तो बेबकुफ उससँग रात पनि सुन्दर लाग्थ्यो भने दिनमा किन अपनाउँन सकिन । किन उसलाई कथाझै बनाएर मैले छोडिदिए । किन उसँग सँगै हिड्ने बाचाहरु गरेँ र बिच बाटोमै छोडिदिएँ ।

त्यो दिन सम्झन्छु– झम्सिखेलको कुनै क्याफेमा मैले पहिलोपटक उसका  हातहरु समाएको । आज झै त्यस दिन पनि हातहरु न्याना थिएँ । त्यस दिन मलाई उसका हातहरु छोड्ने रहर थिएन । रहर त आज पनि थिएन । तर त्यस दिन उसका हातहरु सधैँ मेरा हुनेछन् भन्ने आशा थियो तर आज छैन ।

अर्को दिन पनि सम्झन्छु– जब उसको पुरै शरीर मेरा आफ्नो झै बनेको दिन । उसका आँखाहरु, उसका हातहरु, उसको सबै सबै शरीर त्यो दिनझै सुन्दर कहिल्यै लागेको थिएन । उसले मलाई मिठा कथाहरु दिएर गएकी छ । सम्झदा ति सबै सबै प्यारा लाग्छन् । सायद म नै हो जसले उसलाई बिष्मृति मात्र दिएको छु ।

उसले मलाई आफ्नो बनाउँ , तिमीले बनाएनौ भने घरकाले अरु कसैको बनाइदिन्छन् भनेको पनि सम्झन्छु । त्यो दिन उसका आँखामा आसु र क्रोध दुबै थियो । उसले मलाई एक दुई थप्पड बाआमालेझै हानेकी पनि थिई । फेरी ओभाएका परेलाले मायालु आँखाले हेरेकी पनि थिइ । घर गएपछि खोइ के लाग्यो उसलाई फेसबुक र इन्स्टा दुबैमा बल्क गरेकी पनि थिइ । तर मायालुको मन न हो केही महिनापछि फेरी बोल्न आएकी पनि हो । त्यसकै एक हप्तापछि अरु कसैसँग मेरो बिहे हुँदैछ भनेकी पनि थिइ । मैले राम्रै भयो , बधाइ छ भनेको पनि हो । उसले भन्दाभन्दै आँशु झारेकी पनि हो ।

  ति आशुहरु, न्याना हातहरु मेरा लागि थिए अब रहेनन् । माया गर्ने आँखाहरुलाई अब नगरेकोझै हेर्नपर्नेछ । हुन त सायद म भन्दा दुखी उ भएकी थिइ । मैले त दुखी भएँ भन्ने अधिकार पनि छैन । भिजेका आँखा देखाउँने अधिकार पनि छैन । तैँले मलाई धोका दिस् भनेर कराउँने अधिकार पनि छैन । तर सबै सबै भएर पनि उसले त्यो पनि भनिन । जाँदै गर्दा किन अँगाली मात्र हाली । उसले मलाई गाली दिएर गएको भए पनि म सजिलै स्विकार्थे ।

उसका आँखा, उसको न्यानोपन, उसले दिएको खुशी अब छैन । यो स्विकारोक्ती हो । तर कहिलेकाही स्विकारोक्ती गर्न खोजेर पनि गर्न नखोजेको झै नबन्दो रहेछ । थाहा छैन यो कस्तो मन हो । अपनाउँन चाहेर पनि किन किन डराएको हो । किन सम्बन्ध देखी डराएँ । सम्बन्धको दिगोपनदेखी डराएँ । सधैँ सधैँ बनाउँन देखी डराएँ । फेरी जाँदैगर्दा पनि खुसी हुन सकिन । रमाउन त परको कुरा ।

मैले यो रोजेको अन्त्य हो । तर पनि अन्त्य अन्त्य नै रहेछ । अब उ पहिलेझै मेरो होइन भन्ने पनि छ । त्यो मैले रोजेको पनि हो । चाहेको भए प्रयास गरेको भए अहिले उ मसँगै हुने थिई  । वा उ सधैको लागि मेरो होइन भन्ने कुराले पनि प्रिय बनेकी हुनसक्छे । तर उ सधैँ प्रिय बनिरहनेछ ।

सायद उ कथा बनेर गएकी छ । कथामा गर्ने अन्त्य आफूले चाहेको अन्त्य हो । तथापी कथामा नै पनि अन्त्य गर्न सजिलो छैन । कहिलेकाही चाहेरै गरेको अन्त्य भए पनि दुखी बनाउँछ । सायद मैले गरेको पनि यही हो । अन्त्य कल्पना गरेको पनि हो । यो रोजाइको अन्त्य पनि हो । तर अन्त्य नै अन्त्य नै हो – अन्त्यझै यो धुमिल नै  बनेको छ ।

सुरुवात

  आज पनि हिजोझै पानी पर्यो । पानीका बुँदहरुमा केही सपनाहरु साचेर राखेँ । सायद तिमीले बिर्सयौ होला । केही बर्ष अघि यस्तै कुनै बर्षादको दिन तिमी भेटिएका थियौ । पानीका बुँदहरुमा पहिलोपटक हामीले हाम्रा लागि सपनाहरु साचेका थियौ । त्यो सुरुवात मिठो थियो । कविता लेखिनुअघिको कागजझै निश्चल पनि थियो ।

त्यो दिन जसरीनै आज पनि पानी पर्यो । पानीका बुदहरुमा फेरी अर्कोपटक मैले आफ्ना सपनाहरु साँचेर राखेँ । सायद त्यो सुरुवात थियो । सायद यो पनि सुरुवात नै हो । थाहा छैन कुनै दिन सुरुवात भन्दाभन्दै अन्त्य पो भैदिन्छ कि डर लाग्छ !