20th July , 2021

Dear you,

It is not easy for me to find the starting point of our conversation. But I should admit that I don’t believe that there should be any. You entered in my life when I was empty and hollow, in a way, shattered too. At that point, I was not hopeful of finding anyone in my life. But you entered hope in me, that was a beautiful entry. That was not easy, though you made me realize there are still people who are interested in me. I was trying to move on from my previous one-sided relationship, though it was not a formal relationship.  I was mentally thinking to move on, but technically, I was not ready to accept the condition. But when I started talking to you, I realized we can build a relationship, actually not thinking about the relationship.  When I met you, I felt like you were the one for whom  I had been dreaming for years.  I thought destiny was being kind to me this time. I started thinking that something really good was happening in my life. But that didn’t last long. You moved faster than me. I was unable to follow in your footsteps. Later, I realized that was euphoric. Now, I realize that it happened because it was destiny. If destiny has chosen, this is the end of the relationship I need to accept as anything. I should accept it with beauty and grace.   Sometimes, I feel like I am god’s child. The god has chosen me so that no one dares to choose me. Years I thought that he was the one, made for my life. But there remained nothing at the end. The same thing happened with you, too. I hope it will not be repeated next time. 

पतझर

मुड ठिक छैन । कसलाई भनुँ । सायद आफैँलाई ।  भन्नलाई पनि त कोही छैन । पिरियड हुन एक हप्ता बाकी छ । के यो पियमयस हो । अरुले परै जाओस् मुडले पनि मलाई साथ दिन छोडेको छ । इन्स्टा खोल्छु लेख्छु, “ भिडभन्दा पर एकान्तमा” साथमा फोटो याट्याच गर्छु भूइमा झरेका पातहरुको । कहिलेकाही लाग्छ म आफैँ पतझर हुँ । सायद म कसैको प्रभावमा पनि बहकिन सक्छु । वा हाँवासँगै उछिटिएर कतै झर्न सक्छु । वा कसैको पैतालाले नराम्ररी किच्चिन सक्छु । हुनसक्छ म यस्तै नै हुँ ।

हातमा ह्यान क्यानको “भेजिटेरिएन” छ । उपन्यासकी पात्र एकाएक साकाहारी भएपछि उसको लोग्ने एकाएक चिन्तित भएको छ । हुन त उ चिन्तित हुनुपर्ने कुनै कारण देख्दिन । मलाई लाग्दैन उसले कहिल्यै आफ्नी स्वास्नीलाई प्रेम गर्यो । उपन्यासले झन् मलाई रिसाहा बनाएको छ । लाग्दैछ किन छोरामान्छेहरु यति धेरै अप्रेमिल हुन्छन् ?  किन यति धेरै अमायालु हुन्छन् ? किन छोराीमान्छेको मिलेको शरीरलेमात्र उनीहरुलाई पगाल्छ । किन उसले बिनाप्रेम केही सिमित फाइदा हेरेर उसलाई बिहे गर्यो ? के उपन्यासकी नायिका प्रेमको हकदार थिइँन । के प्रेमको हकदार बन्न पनि तपाई अरुले सोचेझै भैदिनुपर्छ । मलाई किन किन लाग्दैछ म पनि त्यही नायिकाझै हुँ ।  

आफैँ देखेर रिस उठ्दैछ । भएभरका पुराना कथाहरुले फेरी पिरोल्दैछ । कहिलेकाही लाग्छ यी सबै बिर्सिदिउँ । बिर्सन सजिलो छैन । बिर्सिन्छु भन्दैमा बिर्सने हो र !  उसले मलाई प्रेम नगरेकोमा पछुतो छैन  ।  तर उसले मेरो बिनम्रतालाई नबुझेकोमा छ ।  मलाई आफू हुनुपर्नेभन्दा बढी अपोलोजेटिक भएकोमा पनि छ । उसले तँलाई कहिल्यै प्रेम गर्न सक्दिन भनेको दिन पनि मैले किन उसलाई सरी भने भनेर माफी मागेँ त्यसमा पछुतो छ । के मैले उसलाई प्रेम गर्नु पाप थियो ? सँगै यात्रा गर्न चाहनु पाप थियो ? थिएन, भने मैले किन माफी मागेँ ? के माफी मेरा लागि मात्र बनेको हो ? मलाई कहिलेकाही यी सबै कुराहरुले पोल्छ , जस्तोकि आज । लाग्दैछ म किन चाहिनेभन्दा बिनम्र हुन्छु ? के म अरुझै भैदिँदा हुँदैन ?

कथाको पाण्डुलिपि डेक्समा बसेको दुई बर्ष भैसकेको छ । तर प्रकाशकलाई पठाउँन सकेको छैन ।  यदाकदा त्यो कथाको पाण्डुलिपिले कतै उसलाई दुखी त बनाउँदैन भनेर सोच्छु पठाउँन सक्दिन  । मैले उसको खुसीलाई सम्झेर पाण्डुलीपी डेक्सटपमे राखिराखेको छु । तर म किन सधै उसको खुसीको बारेमा सोचुँ जसले मेरो खुसीको बारेमा कहिल्यै सोचेन भने । म पनि त उसले अस्विकार गरेपछिका कयौ रातहरु रोएर बिताएकी थिएँ । के उसले कहिल्यै ठिक छस् भनेर सोध्यो । के उसले मैले भनेका कुराहरुले तँ दुखी त छैनस् भनेर सोध्यो ? तर म किन उ बारे सोचिबसौ । हो मेरा कथाहरुमा उ पनि छ । तर मैले  तैँ मेरो पात्र होस् भनेर भनेको पनि त छैन ।  तर म उ झै बन्न सक्दिन त्यसैले दुखी छु ।

कहिलेकाही आफ्नै उदारताले दुखी बनाउँदो रहेछ । यूट्यूबमा केही भिडियोहरु हेर्छु सबैको एउटै सुझाब छ “गिब रेस्पेक्ट टु योर डिक्निटि” । के म आफ्नो आत्मासम्मान जोगाउँनको लागि अरु कोही झै बन्नुपर्ने हो । यदाकदा लाग्छ सबैझै नहुनुको ऋण तिर्दैछु । आमा चाहानुहुन्थ्यो छोरी आफूझै सरकारी जागिरे बनोस् । केटाकेटी बेलामा आफैँलाई पनि नलागेको होइन । तर जबदेखी अक्षरको प्रेममा परेँ मलाई कामका लागि गरिकएका कामहरु सब बेर्थ लाग्न थाल ेँ। सबैको नजरमा लहडी बनेँ । सोलोटार्भल भन्दै बनारस सम्म पुगेँ  । तर बाआमाले खोजेझै परिपक्क बनिँन । आज पनि मेरा किताब ठेलीहरुले परिवारलाई सुखी भन्दा दुखी बनाउँछ । मैले पढेकोमा लेखेकोमा उहाँलाई खुसी भन्दा दुखी बनाउँछ ।

कहिलेकाही  लाग्छ छोरी हुनुको अनौठा मूल्यहरु चुकाउँदैछु । त्यो भन्दा बढी आफूजस्तै हुनुको मूल्य चुकाउँदैछु । यदाकदा लाग्छ बेप्रवाह कुनै बिरानो मुलुकमा छिरिदिउँ । तर डेक्सटपमा रुमलिएका पाण्डुलिपिहरुले रोक्छन् । जति नै बिरक्तिएपनि म कथाका पाण्डुलिपिहरुलाई बेप्रबाह मिल्काउँन सक्दिन ।  इन्स्टाको भर्खरको पोस्ट हेरेर कोही नयाँ मानिसको म्यासेज आएको छ । तर किनकिन म रिप्लाई गर्ने मूडमा छैन । दुईचार दिन अचम्मै गरेझै गर्नेहरु केही समयपछि परपर भागेको दुष्टान्तहरु छन् । आजकल लाग्छ नजिकिनु ब्यर्थ हो । म यूफोरियाले पुलकित हुन चाहन्न । किनकिन एक्लोपनले मलाई धेरै दिएको छ ।  धेरै  साहस दिएको छ । आफूजस्ते बन्ने स्वतन्त्रता दिएको छ । म खुसी भएको समयमा लेख्न सक्दिन । बिना पिडा लेख्न गाह्रो छ । त्यसैले मलाई म दुखी भएको त्यस्तो केही लाग्दैन । वा भनौ म आफ्नो भागको निराशासँग सन्तुष्ट छु ।

केही दिनका लागि पर कहि जान चाहन्छु एक्लै । एक्लोपनले अनौठो साहस दिन्छ । यस्तो लाग्छ,  आफ्नै पदचापहरुले आफैलाई बोलाउँदैछन् । मलाई यदाकदा लाग्छ मेरा कथाहरुले यिनै यात्राहरु हुन् । शब्दले गरेका यात्राहरु । शब्दमा यात्रा गर्न सजिलो छ पनि छैन पनि । कहिलेकाही पात्रहरुले आफ्नै यात्रा रोज्छन् जस्तो कि आज । म चाहन्नथेँ उ आफ्नो मरिसकेको अप्रेमिल लोग्नेलाई सम्झेर नरोओस् तर उ रुन्छे । म शब्दहरुलाई रोक्न सक्दिन । म पनि उसँगै  रोइदिन्छु । सायद ह्यान क्यानबाट पनि  त्यही भयो । उसले अप्रेमील लोग्नेलाई प्रेम गर्नबाट रोक्न सकिन । सायँद यो हामी महिलाहरुको समस्या हो हामी कठोरतामा पनि कोमलता खोज्छौ । म बाट कयौ पटक त्यस्ता गल्तिहरु भएका छन् ।

कथाको पाण्डुलिपिलाई बोकेर हिड्नु गह्रौ छाती बोकेर हिड्नु हो । अप्रकाशित कथाहरुले कहिलेकाही रुवाउँछन् । यदाकदा मलाई  लाग्छ मैले कथाहरुमा  मझै लाग्ने अनेकौलाई बोकेर हिडेकी छु । छोडिजानेको खोपलाई बोक्नुभन्दा गाह्रो त लेख्नेहरुको पिडालाई बोक्नु रहेछ । म चाहेर पनि प्रेमिल कथाहरु लेख्न सक्दिन । मेरा कथाका नायक नायिकाहरु  बिरलै एक हुन्छन् । छोडिजाने बेलामा नायक रुदेँन । नायिका नरोएझै गरेँपनि रुन्छे । यस्तो लाग्छ मैले आफैँलाई लेख्दैछु ।

हुन त प्रेमको कथा लेख्न पनि प्रेमलाई भोग्नुपर्ने रहेछ । बर्षौ अस्विकृति र एकाङ्कीका पानाहरु छिचोलेर यहासम्म त आइपुगेँ तर अघि बढ्ने बाटो पनि अध्यारै देख्छु । मैले शब्दमा बियोग मात्र लेख्ने रहेछु । वा यो मेरो रोजाई हो । सायद म यस्तै चाहन्छु । मैले हिडेको बाटो मेरो आफ्नो हो । के म आफ्नो भोगाइलाई सर्बमान्य हो भन्न सक्छु कदापी सक्दिन । तर पनि यो मेरो भोगाइ हो म यस्लाई खेस्रा पानाझै फाल्न सक्दिन ।

यी सब सोच्दा सोच्दै अघिको इन्स्टाको म्यासेज खोल्छु, 

हाइ,

लेख्नेहरुले फोटो पनि सँगै पोस्ट गर्दा अनौठो लाग्दो रहेछ । तर तपाईको फोटोले तपाईको लेखाईलाई दोहोरिरहने क्लिसेझै बनाइदिएको छ । कृपया  सक्नुहुन्छ भने केही प्रेमिल लेख्नुस् । 

– धुमिलता मननपराउँने मान्छे .............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

कृपया तलको बाकी स्पेस आफैँले भर्नुहाला ......पूर्ण कथाको खोजीमा । कथाकारको भोली जन्मदिन भएकाले उसको अपूर्ण जन्मदिनको लागि अपूर्ण कथा लेखेकी हो । कथालाई पूर्णता दिनेकोहीसँग कथाकार कफिडेटमा जान पनि सक्नेछ .....

उही पतझर

एक चिठी एक पर्खाइ

 

प्रिय तिमी,

समय कति चाडैँ बित्छ है । केही समय अगाडी सम्म प्रापक र प्रेसक आफैँलाई मानेर चिठी लेख्ने म आजकल तिम्रो चिठीको पर्खाइमा बस्छु । तिम्रा चिठी बेगरका दिनहरु निराश लाग्छन् । कहिलेकाही लाग्छ आजकल म जे छु पर्खाइमा मात्र छु । तिम्रो चिठीको पर्खाइ छ । तिमीसँगको भेटको पर्खाइ छ र तिम्रो स्पर्शको पर्खाइ छ ।

अघिल्लो पत्रमा  तिमीले शब्दका सिमानाहरु बारे बोलेका थियौ । मलाई पनि कहिलेकाही तिमीलाई झै शब्दहरु छिचोलेर तिमीमाझ पुगौँ झै लाग्छ । यस्तो कहिल्यै भएको थिएन । म कसैको पर्खाइमा तड्पिएको यो पहिलो पटक हो । तिम्रा अक्षरहरुले मलाई अनौठो शान्ति र आनन्द दिन्छन् तर किन किन मेरो मनले पनि तिम्रो मनले झै तिम्रो सामिप्यता चाहन्छ ।

कहिलेकाही मान्छेहरुले शरीरको सामिप्यतालाई नैतिकताको साघुरो घेरामा बाधिदिन्छन् । एक यूवतीले अर्को यूवकलाई गर्ने प्रेम यो सामिप्यता बेगर अपुरो छ । म तिमीसँग सबै सबै कुराले नजिक हुन चाहन्छु जुन अक्षरहरुले मात्र सम्भव छैन । मलाई थाहा त्यो तिमी पनि चाहन्छौ । तर मलाई यो पनि थाहा छ कि हामी बिचको सम्बन्धको पहिलो र अन्तिम यर्थाथ यो मात्र होइन । हामी त अक्षरले जोडिएका मान्छे हौँ । हामी शारीरीक रुपमा नजिक हुन सकेनौ भने पनि मलाई कुनै पछुतो हुने छैन । तथापी मनले सामिप्यता चाहेको छैन भन्ने होइन ।

तिमीलाई लाघेझै मलाई पनि अहिले शब्दको सिमानाहरुको सहशुस भै राखेको छ । भन्न त म तिमीलाई धेरै कुरा चाहन्छु । गर्न पनि तिमीसँग म धेरै कुरा चाहन्छु । तिम्रो नाम नदिकिनारामा लेख्न पनि चाहन्छु । तिमीसँगै  नदिकिनारामा डुल्न पनि चाहन्छु । तर सक्दिन शब्दका आफ्नै सिमानाहरु छन् ।

तिमीलाई मैले अहिलेसम्म  म को हुँ भनेको छैन । म त नदि किनारा केटी हुँ । जसले नदीबेगर यर्थाथलाई बुझेकै छैन । म तिम्रो र मेरो भविष्य सोच्दा पनि नदीकै वरीपरी सोच्ने गर्छु । मेरो लागि नदी उचाई र गहिराई दुबै हो । रंग पनि हो क्यानभाष पनि हो । छाया पनि हो प्रतिछाया पनि हो । म तिमीलाई पनि पहिलोपटक नदीकिनारामा नै स्पर्श गर्न चाहन्छु ।

आशा छ तिमीले मेरो नदी मोहलाई बुझ्ने छौ । र चाडै नै हामी नदी किनारामा एक अर्कालाई अँगाल्नेछौ ।

उही 

तिमीलाई पत्र लेख्ने म

बाउन्न

आज कसैले जन्मदिनको शुभकामना भनेन । कसैले ह्याप्पी बर्थडे पनि भनेन । आमा हुनुभएको भए भन्नुहुथ्यो होला । आमा जानुभएको पनि सत्र बर्ष भएछ । बा जानुभएको बत्तिस बर्ष भएछ । आजकल त कहिलेकाही आफैँ जाने दिन पनि चाडैँनै आउँछ कि भन्ने लाग्छ । तर यो भन्दैमा माया मोहबाट पर भाग्न सकिन्छ भन्ने होइन रहेछ । छोरी पैतिसकी भै छोरो बत्तिसको भयो । उनीहरुको लागि पनि गैहालौ झै त लाग्दैन । र पनि एक्लो भएझै सधैँ लाग्छ ।

केही वर्ष अघिसम्म छोरीले “ह्याप्पी बर्थडे ममी” भन्ने गर्थि । आजकल उसका केटाकेटी हुर्कदै गएपछि उसले पनि बिर्सन थालेकी छ । छोराको त खोइ के कुरा गरु उसले त कहिल्यै पनि सम्झेन । अल्लि बर्ष अगाडीसम्म फेसबुकले भए पनि सम्झाउँथ्यो अचेत त खोइ छोराले हो कि छोरीले नदेखिने बनाईदिएका छन् । मलाई त देखिने भएको नै मन पथ्र्यो । केहीले त जन्मदिनको शुभकामना भन्थेँ । बुढो भएपनि जन्मदिनको शुभकामना पाउँदा रमाइलो नै लाग्छ ।

उहाँको कहिल्यै त्यस्तो सम्झिने बानी भएन । कहिलेकाही त अरुका बुढा देख्दा नि लोभ लाग्छ । उहाँलाई आफ्नै पनि एनिभर्सरी बर्थडे उहाँलाई याद हुन्न । हाम्रो त परको कुरा । उहाँको नि मैले नै सम्झाइदिने हो । बिहे गरेको सैत्तिस बर्ष भएछ । मैले अहिलेसम्म उहाँको हातबाट उपहारको नाममा केही पाएको छैन । केटाकेटी हुर्कदै गएपछि केटाकेटी पनि परका हुँदा रहेछन् । आफ्ना भनेर के न रमाउँने बेलामा साथ छन् न आशु पुस्ने बेलामा साथ छन् ।

पहिले पहिले लाग्थ्यो छोरीको बिहे गरिदि हाल्नुपर्छ । त्यही भएर उ पच्चिसकी हुनेबित्तिकै मैले नै कर गरेको हो । एमए पढ्दै थी गर्दिन भन्थि । अधिकृतको कुरा चलेपछि उसका बाले पनि नाई भन्न सक्नुभएन । अहिले उ पनि म जस्तै कसैकी आमा र स्वास्नी मात्र भएकी छ । किनकिन उ सुखी छ जस्तो पनि लाग्दैन । ज्वाइ भन्नुहुन्छ दुबै काममा गएपछि केटाकेटी अलपत्रमा पर्छन् नजाउ । उ जान्छु भन्न पनि सक्दिन तर उसमा आँखा हेर्दा खुसी छ जस्तो कहिल्यै लाग्दैन । कहिलेकाही यसरी रिसाउँछे लाग्छ उसले आफ्नो पिडा रिसमा ब्यक्त गर्दै छ । 

अहिलेजस्तो भएको भए म उसलाई बिहे गर भनेर कर गर्नेनै थिइन । उ पढेर पनि म जस्तै भै भन्ने कुराले मलाई सधैँ पोल्छ । उ भन्दा कम उमेरको भाइले काम गर्न थालेको पनि कयौ वर्ष भै सक्यो । उसले नै कमाउन थालेपछि त हाम्रो जीवन पनि केही सजिलो भएको हो । नत्र एकजनाको कमाइले जीवन सजिलोसँग कहिल्यै चलेन । तर बिहेपछि उ पनि बदलिएको छ । पहिलेझै फोन पनि गर्दैन । बिदेश नै भएपनि पहिले पहिले सधैँ फोन गथ्र्यो । अहिले हप्ताको एक पटक पनि पाँच मिनेटको लागि मात्र फोन आउँछ । बुहारीको त कुरै छोडौ यसो गर्नपर्छ भनेर गरेको जस्तो मात्र लाग्छ । यूकेन्ड हो भनेर फोन गर्छन सायद बिदा भनेर होला । तर सधै साथीको मा खाना खान बोलाछन् मात्र भन्छन् । 

सबै भएर पनि एकदम एक्लो महशुस हुन्छ । बुढाबुढी पनि सधै सँगै भएपछि माया भन्ने चिज पनि आफैँ हराउँदो रहेछ । आवकल त साथी जस्तो मात्र लाग्छ । अरु भन्छन् केटाकेटी हुर्के आनन्द छ है आफू भित्रको अध्यारो आफूलाई मात्र थाहा छ । कहिलेकाही त केटाकेटी सानै भएको ठिक रहेछ भन्ने पनि लाग्छ । उनीहरुले गर्ने माया पनि आफ्नो लागि मात्र थियो देखाउने रिस पनि । आजकल त माया र रिस दुबै नदेखाएझै लाग्छ । छोराछोरी पनि कहिलेकाही भेट हुने आफन्त जस्ता मात्र भएका छन् । माया तल झर्छ भनेको हो रहेछ ।

अल्लि बर्ष अगाडीसम्म गाई बाख्रा थिए । तिनैले भएपनि माया देखाउँथे । छोराले नै नपाल भनेपछि दुई बर्ष भयो पाल्न छोडेको । आजकल मन बिहाउने ति पनि छैनन् । कहिलेकाही एक जोर पाठाका माउ ल्याएर पालुकी झै पनि लाग्छ । मान्छेका नभए पनि बाख्राका बच्चाले घर उज्यालो हुन्थ्यो । उनीहरु उर्फेको काखमा आएर बसेको सबै सबै मन पनि पर्छ । 

आज बाउन्नौ जन्मदिन हो । जीवन एक हिसाबमा गैसकेझै लाग्छ । बस् छोराका केटाकेटी देख्न मन छ । आमालाई सम्झन्छु । बालाई सम्झन्छु । गैसकेको भाइलाई सम्झन्छु । उनीहरु भएका भए जन्मदिनमा सम्झने कोही त हुन्थ्यो होला । आमाले नभए भाइले भाइले नभए बाले त सम्झनु हुन्थ्यो होला । तर अब त सम्झने पनि कोही रहेनछन् ।

आजकल आमा सपनामा बढी देखिन थाल्नुभएको छ । सपनामामा मात्र देख्न पाए पनि आमा भनेको आमा रहेछ । अब त तेरो म छु भनिदिने पनि कोही छैन । खुसी त छस् नि भन्ने पनि कोही छैन । मायाले अँगाले पनि कोही छैन । आफू रुँदा आफैसँग रोइदिने पनि कोही छैन । आमाछैन्जेल घरधन्दाले छोडेन । केटाकेटी र लाग्नेनै संसार हुन् भनेझै पनि लाग्यो । जति उमेरले पाक्दैछु आमाको रित्तता अझ कम हुन्छ । लोग्ने भनेका लोग्ने नै रहेछन् । बस् सुत्ने बेला ओछ्यान तातो भए पुग्ने । तातेको ओछ्यान चिसो भएपछि के छ तँलाई भनेर पनि नसोध्ने । कहिलेकाही त्यो चिसो ओछ्यानलाई चिसो नै छोडिदिउँ झै पनि लाग्छ । तर लोग्ने अन्त बहकिन दिन राम्रो होइन भन्छ मनले । साथी जस्तो पो लोग्ने । ओछ्यानमा मात्र चाहिने के लाग्ने । न कहिल्ये चिसो तातो पाएकी छु । नहिल्यै सन्चो बिसन्चो । मन हो लोग्नेबाट पनि बहकिन्छ कहिलेकाही । 

आज मन बहकिएको छ । नछुनि हुन छोडेपछि रिस पनि बढी उठ्न थालेको छ । मन अमिलो पनि बढी हुन्छ । कहिलेकाही त्यसै आँखाबाट आशु झर्छ । केटाकेटीझै भएकी छु । आशु पुछिदिने कोही होस् भन्ने पनि लाग्छ । मायाले बोदिदिने कोही होस् भन्ने पनि लाग्छ । आज जन्मदिन भनेर केटाकेटिझै मन फुरुङ्ङ थियो । तर दिन ठल्किएसँगै मन पनि बहकिएको छ । केटाकेटीलाई  सम्झे । आमालाई सम्झे । जतिऔ जन्मदिन भएपनि आमालाई नै सम्झिदो रहेछ ।

मन्जिला

 

म एककदम अगाडी छु । उ एक कदम पछाडी छे । हाम्रा पाइलाहरु उही उही रफ्तारमा छन् । पुग्नुपर्ने ठाउँ पनि उही हो । बिहानको दश तिस बजेको छ । मेरा झै उसका पाइलाहरु पनि लामा छन् । मलाई थाहा उ मन्जिला हो । तर म उसलाई बोलाउँन सक्दिन ।

उसलाई मैले देख्न थालेको पनि एक वर्ष भैसकेको छ । करिब एक वर्ष अगाडी साउँनमा हुनुपर्छ भेडिकलको प्रिपेरेसन क्लासमा मैले उसलाई देखेको थिएँ । सेतो वानपिस त्यसमाथि कालो आउटरमा उ अरुभन्दा फरक देखिएकी थिइ । उ अरुभन्दा फरक देखिन्थी किनभने उ अरुभन्दा पातली र अग्ली थिई । गोरी तर हाडमा मासु नभई छाला मात्र बेरिएको जस्ती ।

तर मलाई उ मेरो प्रिय पात्र जस्तै लाग्छे। ब्राह कक्षाको इग्जाम भ्याएपछि मैले पारिजातको उपन्यास शिरिषको फूल पढीभयाएको थिएँ । मलाई मनपरेको पनि थियो । मलाई सकमबरी कस्ती देखिन्छे होला भन्ने पनि लागेको थियो । तर किन किन नेम्समा पहिलोपटक जब उसलाई देखेँ  सकमबर ियही नै हो भन्ने लाग्यो  । उस्तै खिरिलो ज्यान उस्तै खिरिला औलाहरु, बस् सकमबरीको जस्तो उसको कपाल ठूटो छैन । उसलाई मैले क्यानटिनमा एक दुई पटक सूर्य लाइट तानेको पनि देखेको हो । त्यो दिन पछि त अझ मलाई उ सकमबरी जस्तै लाग्छ । किनकिन लाग्छ उ पनि सकमबरी जस्तै निस्सार र अफबिट छ ।

तर उ सकमबरि जस्तो बोलेको सुनेको छैन । यो एक बर्षमा मैले उसलाई एक पटक पनि बोलेको देखेको छैन । उ क्लासमा पनि एक्लै बस्छे । एक्लै पढ्न आउँछे । एक्लै फर्कन्छे । उसलाई मैले केटासँग तर परको कुरा केटीसँग पनि बोलेको देखेको छैन । उसको नाम पनि मैले हाम्रो क्लासको ह्वाट्स एाप गुप्रबाट थाहा पाएको हो ।

अचम्मको कुरा त उ कहिल्यै कोहीसँग बोल्दिन । एक दुई पटक म उ छेउ बस्न गएको पनि हो । तर जब उ छेउ म गएँ उ पसिनाले निथ्रुक्क हुन्थी अनि हातहरु काम्थे । उ अनकम्फरटेबल भएको देखेपछि म उछेउ बस्न जान पनि छोडिदिएको छुँ । 

कहिलेकाही केटाहरु उसले नदेख्ने गरेर उसलाई हेरेर हाँस्छन् । कस्तो नमूना छ है पनि भन्छन् । तर मलाई उसलाई अरुले यस्तो भनको मन पर्दैन । अस्ति उ जिन्सको सट्स् लगाएर आएकी थिई । त्यस दिन उ भन्दा पछाडीको डेक्समा म र मनोज थियौ । मनोज उसलाई हेरेर हाँस्यो । तर खोइ किन मलाई अरुले उसलाई त्यस्तो गरेको पनि मन पर्दैन ।

 मलाई त उ मेरो प्रिय पात्र सकमबरी जस्तै लाग्छ । उसका हातहरु, उसको शरीर, उसका साना आँखा सबसब सकमबरीका ाजस्तै लाग्छ । कहिलेकाही त उसलाई उसले थाहा नपाउँने गरेर छोउ जस्तो पनि लाग्छ । तर छुन सक्दिन । कहिलेकाही मन्जिला भनेर बोलाउँ जस्तो पनि लाग्छ तर बोलाउँन पनि सक्दिन । तर सकेसम्म हरेक दिन उ पडाडीको बेन्चमा भने बस्छु ।

गए राती अचम्म भयो मैले उसलाई सपनामा देखेँ । सपनामा मात्र देखिन । सपनामा उसलाई मैले छोएँ  । उ सपनामा मसँग बोली । जब सपनाबाट बिउँझिएँ म पसिनैपसिनाले निथु्रक्क भिजेको थिएँ । तर खुसी थिएँ । मलाई लाग्यो सपना अल्लि लामो भएको भए पनि हुनेनी । 

किन किन आज उसलाई यसरी बाटोमा भेट्दा पनि खुसी लाग्दैछ । आज पनि उ सेतो फ्रकमा आएकी छ । कपाल अरुबेलामाझै खुल्ला नै छोडेकी छ । अरु दिनहरु भन्दा अझ राम्री देखिएकी छ । तर किन हो कुन्नि उ कोहीसँग बोल्दिन । किन कोही छोरामान्छे उसको नजिक जाँदा उ पसिनैपसिनाले निथु्रक्क हुन्छे । किन उ सकमबरी जसरी आफूलाई मन लागेको कुरा भन्दिन ? 

आज पनि म उ भन्दा पछिल्लो बेन्चमा बसेको छु । थाहा छ उ बोल्दिन  तर पनि किन किन मनले एक पटक त मन्जिला भनेर बोलाउ  भन्छ तर बोलाउँन सक्दिन । टाढैबाट उसका हातहरु हेर्छु । उसका अक्षरहरुलाई हेर्छुृ । किनकिन अक्षरलाई नै भएपनि एकपटन छोउछोउ लाग्छ । राती देखेको सपनालाई सम्झन्छु आफैँलाई देखेर लाज लाग्छ । सपनामा भेटिएकी चन्चल र खुल्ला मन्जिलालाई सम्झेर पनि लाज लाग्छ । तर उसलाई मन्जिला भनेर बोलाउँन सक्दिन । 

उसका अक्षरहरुलाई फेरी अर्कोपटक हेर्छु उजस्तै मसिना र खिरिला । फेरी अर्कोपटक छुने रहर जाग्छ तर छुन सक्दिन । किन किन पडाडीबााट मन्जिला भनेर बोलाउँ जस्तो पनि लाग्छ । तर थाहा छ उ बोल्दिन ।  के थाहा ...... उ मसँग बोल्छे कि । तर मनले भन्छ बोल्दिन ।

तीज बजे क्लास सिद्घिन्छ उसको पछिपछि म पनि निस्कन्छु । उसलाई फेरी अर्कोपटक हेर्छु । खोइ उ कताबाट घर फर्कि मलाई थाहा भएन । म रत्नपार्क पुगेर कंलकी जाने बस चढ्छु । बसभर पनि उसलाई सम्झन्छु । राती देखेको सपनालाई सम्झन्छु । सपनामा सुनेको उसको आवाजलाई सम्झन्छु । सपनामा उसँग गरेको हर्कतलाई सम्झन्छु । अनि फेरी अर्कोपटक आफैँलाई देखेर लाज लाग्छ ।

घर पुगेपछि किन किन लाग्छ उ अरुको अगाडी नबोले पनि म्यासेज पठाउँदा बोल्छेकी ! फेसबुकमा सर्च गर्छु भेट्दिन इन्स्टामा सर्च गर्छु त्यहाँ पनि भेठ्दिन । मनले भन्छ किन उ त्यस्ती भै ? त्यस्तै भएर पनि किन मलाई मनपर्छ । किन मलाई उ सकमभरी जस्तै लाग्छ । किन उ बारे म सोचिरहन्छु । 

डायरी निकाल्छु 

प्रिय मन्जिला,

म तिमीसँग बोल्न चाहन्थेँ । मलाई तिमी मेरो प्रिय पात्र सकमबरी जस्तै लाग्छ भन्न पनि चाहन्थेँ । तिमीबारे सोध्न पनि चाहन्थेँ । तिम्रा कुरा सुन्न पनि चाहन्थेँ । र यी सब चाहन्छु पनि । तर तिमी मैले देख्नेगरेर अहिलेसम्म कोहीसँग बोलेकी छैनौ । मैले देख्नेगरी कसैलाई चिहाएर हेरेकी पनि छैनौ । त्यो तिम्रो मौनतालाई भत्काउँने साहस मसँग छैन । आज राती तिमीलाई सपनामा देखेँ । बिहान उठ्दा खुसी पनि भएँ । दिउँसो तिमीलाई भेट्दा बोलौ भन्ने नलागेको पनि होइन । तर तिमीसँग कसरी बोल्ने कसरी बोलाउँने थाहा छैन । आज जसरी नि तिमीलाई बोलाउँछु भनेर जताततै खोजेँ । फेसबुकमा खोजेँ । इन्स्टामा खोजे । तर तिमी कतै थिइनौ । त्यसेले चिठी जस्तो केही लेखेर यो यूनिभर्सस्ाँग केही माग्दैछु । आजकल कहिलेकाही म्यानुफेस्टेसनको बारेमा पनि सुन्छु । सायद यसरी प्रत्येक दिन डायरीमा तिमीलाई सम्बोधन गरेँ भने हुनसक्छ यूनिभर्सले मेरो कुरा सुन्नेछ । हुनसक्छ तिमी मसँग बोल्नेछौ । त्यसैले आज पहिलोपटक डायरीमा तिमीलाई सम्बोधन गरेको छु । कुनै दिन तिमी मसँग बोल्यौ  म तिमीसँग बोल्न सकेँ भने यी सब डायरी तिम्रा हुनेछन् ।

सोलोटार्भलर पार्ट–२

 

म लजको माथिल्लो तलाबाट पर सेताम्मै भएर निस्किएका बादलहरुलाई हेरीरहेछु । उनीहरुको उडानले मलाई लोभ्याउँदैछ । चाहेर पनि किन म उड्न सक्दिन । सपनामै सहि म उड्न चाहन्छु । मलाई उड्नेहरु देखेर सधै लोभ लाग्छ । 

किन बारम्बार आफैलाई भनिरहेछु आज तेरो जन्मदिन हो केटी तँ खुसी हुनुपर्छ । तर किन किन जन्मदिनमा पनि म दुखी छु । यो दुखी हुनुपर्ने दिन होइन । हुन त जन्मिनुमा मेरो कुनै योगदान छैन । जन्मेको मै खुसी हुनुपर्ने कुनै कारण पनि छैन । तर म आफूलै आफैलाई आजबाट चौँतिसको मान्न तयार छैन । मलाई हरेक जन्मदिन पश्चात आफ्नो उमेरमा थप्नुपर्ने अर्को थप अंकले सधै पिरोल्छ । हिजोसम्म तेत्तिसको म आज एकाएक कसरी चौत्तिसको हुनसक्छु । मलाई अंकहरुको यो खेल देखेर रिस उठ्छ ।

लजको  दिदी खाना खान बोलाउनुहुन्छ । म तल झर्छु । थालको एक छेउ राखीएको रायोको सागले मन खुसी हुन्छ । दिदीलाई थाहा छ मलाई रायोको साग मनपर्छ । आज जन्मदिन भएको कारण भन्दा पनि रायोको साग खान पाएको कारण म खुसी छु । दिदि भन्नुहुन्छ, “यो बर्खामासमा किन आयौ ? मलाई लागको थियो तिमी दशै पछि आउँछ्यौ” । “त्यसै दिदी” म भन्छु । म भन्न सक्दिन जन्मदिन भएर, बिरक्तिएर वा आफैसँग भाग्न । 

हुन त म दशैपछि आएको भए पनि हुन्थ्यो । तर दशैपछि आमालाई लाग्छ छोरी केही दिन भएपनि आफैँसँग बसोस् । आमा हुनुको खुसी र पिडा अर्कै छ । म लहडीझै घुमेकोमा आमा सधै पिरलो गर्नुहुन्छ । उहाँलाई लाग्छ छोरी भनेको अडिग हुनुपर्छ लहडी होइन । आमाको अगाडी म आफ्नो अहडीपन लुकाउँन पनि त सक्दिन । 

लजको झ्यालबाट पर हेर्दै एक तमासले आफैँमा हराइरहेछु । बेलुकिको नौ बजेको छ । एक्कासी आमाको फोन आउँछ । आमा सोध्नुहुन्छ, “खाना खाइस्” । संसारमा कसैले खाएको र नखाएकोमा चिन्ता गर्छ भने त्यो आमाले मात्र गर्छ । के गर्दैछस् म पढ्दैछु भन्छु । आज पनि आमा सबैभन्दा खुसी मैले पढ्दैछु भन्दा हुनुहुन्छ । उहाँले आज मेरो जन्मदिन हो भन्ने भुल्नुभयो । मलाई सम्झाउँन लाज लाग्यो । ................ यतिकैमा हाम्रो फोन संवाद टुङ्गियो ।

थाहा छैन यो चौँतिसौ जन्मदिन मनाउँने ठिक तरिका हो वा होइन । लहडिएर एक्लै यात्रामा निस्किएको छु ।  बाटामा रुख, बादल र नदिहरुले साथ दिएका छन् । उनीहरुसँगको संवाद मलाई सधै प्रिय लाग्छ । हुन त मैले एक अन्जान फोटोग्राफरलाई पनि भेटेँ । तर ऊ मलाई रुखो लाग्यो । चाहेको भए ऊ मसँग केही बेर बोल्न सक्थयो । तर ठिकै छ बाटामा भेटिनेहरुसँग यो भन्दा बढी आशा राख्नु सायद ठिक होइन ।

यो मेरो सिमपानीको पहिलो बसाई होइन । यो लजमा मेरो पहिलो रात पनि होइन । एक खाले अपनत्वको कारण म बिना संकोच बहकिन सक्छु यो ठाउँमा । बिहानै बिहानै दुध चियाको चुस्कि लगाउँछु ।  भ्यू टावरसम्म एकछिन हिडौँकी भन्ने  लाग्छ । दिदीलाई भन्छु,, “ दिदी माथी सम्म पुगेर आउँछु लन्चलाई केही ढिला होला ।” 

बिस्तारै उकालो लाग्छु । गाउँलेहरु आफ्नै सुरमा बिहानी धन्दामा मस्त छन् । बर्खामासमा गाउँमा फूर्सदिलाहरु भ्ोट्न मुस्किल छ । बाटो चिप्लो छ । बाटाबाटामा बर्खे मुलहरु पलाएका छन् । जता हेर्यो त्यतै खोलानालाहरु गर्जिएका छन् । बाटाभरी खोलानालाको आवाज मात्र गुन्जिन्छ । करिब एक घण्टाको हिडाइपछि  भ्यूउ टावर पुग्छु । दशैताका आएको भए भ्यूउ टावर वरपर मान्छेहरुको भिड हुनेथियो । तर आज सुनसान छ । बिस्तारै माथि उक्लिन्छु । पर कोही भएजस्तो लाग्छ । एक्कासी उही फोटोगार्फर देख्छु जोसँग हिजो म छुट्टिएको थिएँ । हुन त उसले बिहानको सूर्योदय कभर गर्छु भनेको पनि त थियो ।  तर मैले सोचेको थिइन ऊ त्यहाँ हुनेछ । 

“ओहो हाम्रो भेट फेरी भयो है” मलाई देख्नेबित्तिकै ऊ भन्छ । 

“सायद फेरी भेट हुन लेखेको रैछ तर हिजो तपाई अर्कै बाटो लागेपछि मलाई लागेको थियो हाम्रो भेट हुनेछैन ।” उ हाँस्दै हो है भन्छ र आफ्नै लेन्सहरुमा मस्त हुन थाल्छ । 

“यहाँ तपाईको पहिलोपटक हो ?” मलाई फेरी उ सँग बोल्न मन लाग्छ । “होइन नि, तपाईको ?” मेरो पनि होइन म भन्छु । यो बर्खामासमा सूर्योदय कभर गर्न आउँनु मलाई अचम्मको काम लाग्छ । कताकता लाग्छ सायद ऊ पनि म जस्तै बादल प्रेमी हो । त्यतिबेला ऊ बादलकै फोटो खिच्दै रहेछ ।

उ आफ्नै लेन्सहरुमा मस्त छ । म आफ्नै अनुभूतीहरु सँग । ऊ सँग सम्वादको लागि क्यामरा छ । म सँग आफ्नै अनुभूतिहरु मात्र छन् । यो भ्युउ टावरमा मेरो पाँचौ पटक हो । तर हरेक पटक जब म यहाँ उक्लिन्छु मैले आफूलाई आफैँ त्यही पाउँदिन । देख्नेहरुको लागि म उहि हुँ । उही जागिर, डेबिड र क्रेडिटको अत्यासलाग्दो दैनिकी । उहीँ रंग , उहीँ क्यानभाष र उही कुचिहरु । तर अब मैले कोर्नुपर्ने जीवनको चित्र उही हुनेछैन । अब मैले आफ्नै चित्र कोरेँ भनेपनि मैले कोर्ने आकारहरु केही स्पष्ट हुनेछन् । सायद मैले आफैँलाई ब्याख्या गर्ने गरेको रातो रंग केही कम हुनेछ । यो अनौठो अनुभूती हो । 

उ आफ्नो ध्यान क्यामराबाट हटाउँदै भन्छ, “एउटा प्रश्न सोधौ हैै” , “सोध्नुस् न” म हाँस्दै भन्छु । “एउटा एकाउन्टेन्ट कसरी घुम्ने लतमा फस्यो म अन्योलमा छु ।” 

“अन्योलमा हुनु ठिकै हो तर सबै एकाउन्टेन्ट नम्बरको खेलमा मात्र रमाउँछन् भन्ने कुरा आजबाट तपाईले बिर्सनुपर्छ । म अंकहरुको खेलमा रमाउँन नसकेको एकाउन्टेन्ट हुँ । खासमा म आफूलाई चित्रकारको रुपमा बढी पाउँछु तर बिडम्बना सुरुमै चित्रकार हुँ भनेर भन्न धकाउँछु ।” 

उ हाँस्दै भन्छ , “आजबाट त्यो धक हटाउँनुपर्यो । सेम इज अ ब्याड थिङ, यूउ नो ।” म उसको कुरामा सहमती जनाउँछु । 

उ भन्छ, “हिजो नै तपाईले आफूलाई चित्रकार भनेको भए, थाहा छ,  म तपाईसँग केही समय थप बिताउँनेथिएँ । मलाई लाग्यो म नम्वरमा कमजोर छु हाम्रा संवादका बिषयहरु मिल्दैनन् ।” 

म भन्छु, “चित्रकार र एकाउन्टेन्ट हुनु भनेको एक अनौठो बिरोधाभाष हो । त्यसलेै अरुलाई बुझ्न सजिलो हुन्छ कि भनेर म उकाउन्टेन्ट मात्र भनिदिन्छु ।”

उ मैले भनको कुरामा सहमति जनाउँछ र आफ्नै धुनमा मस्त हुन थाल्छ । मलाई लाग्छ केही सोधु उस्लाई । तर फेरी लाग्छ ...... नसोधु । पर आकाशमा एक बादलको मुस्लो घुमिरहेछ । टावरबाट तल देखिने बजार छेकिएको छ । नजिकैका फाँटहरुमा  धान हरियो भैसकेको छ । जताततै हरियाली छ । यो दृष्य मेरो लागि नौलो होइन । म यस्तै गाँउघरमा हुर्केकी हुँ । तर पनि आज मन बहकाउँन आफ्नो झै लाग्ने परको गाउँ आइपुगेकी छु । कहिलेकाही परिचितहरुको भिडले म निस्सासिन्छु । लाग्छ कसैले नचिन्ने बनिदिउँ । त्यही खोजिमा म यहाँ आइपुगेकी छु ।  तिस बसन्तहरुले मलाई आफैलाई बुझ्ने कुनै अर्को आयाम दिन सकेनन् । आज म त्यसैको खोजीमा छु । 

फोटोगार्फर आफ्नै क्यामरामा मस्त छ । अब म उसँग थप सम्बादको आबस्यकता देख्दिन । मलाई संवादका लागि मात्र गरिने संवादहरुले त्यति लोभ्याउँदैनन् । मानिससँग संवादमा रहनु एक सुन्दर भ्रम मात्र हो । म उस्लाई बाई भन्न सक्थे । तर भनिराख्न जरुरी ठानिन । सायद.... अब जरुरीकै लागि गर्नैपर्ने केही छैन जीवनमा । म जीवनको एक मध्य बिन्दुमा छु । पार गरेको आधा यात्राबारे म गुनासो गर्न सक्दिन ...............

रुखहरु

स्थिर हुन सजिलो छैन । नदिहरुको चन्चलता सधैँ लोभलाग्दो लाग्छ । बग्नु कठिन छ तर रोमाञ्चक छ । तर रुखहरुसँग त्यस्तो स्वतन्त्रता कहाँ छ ? बर्षौ त्यही माटोलाई कुरेर बस्नु उनीहरुको नियती हो । तर  उनीहरु सधैँ शान्त लाग्छन् । कि उनीहरुसँग मानिसको झै जीवनका उतारचटावहरु कम छन् । वा कोही किन यति धेरै शान्त भैदिन सक्छ । 

मलाई रुखहरु सधैँ गहिरा र रहस्यमय लाग्छन् । जीवनका उतारचडाब को सँग हुँदैन र ? तथापि उनीहरु यसरी स्थिर बनिदिन्छन् लाग्छ उनीहरु  सँग शान्तताको इतिहास मात्र छ । रुखहरु समयका साक्षि हुन् । उनीहरु केवल अबलोकन गर्छन् र बर्षौबर्ष बाचिदिन्छन् । थाहा छैन जीवनका अवरोहहरुलाई कसरी लिन्छन् । 

कहिलेकाही त लाग्छ नि रुख झै भैदिउँ तर रुख हुन कहाँ सजिलो छ र ! मलाई स्थिरताले सधैँ पोल्छ । म जहाँ जन्मे त्यही मर्नु छैन । मलाई त नदिझै कहि पुग्नु छ । कहाँ त्यो पनि थाहा छैन । तर मन हो सधैँ परिवर्तनहरु चाहन्छ । जहाँ छु त्यही भैराख्नुले पोल्छ पनि ।

म त अक्षरमा भए पनि बग्न चाहन्छुु । मलाई ननाघेका क्षितिजहरु सधैँ गिज्याएझै लाग्छ ।  रुखहरु त किनारा हुन्,  उनीहरु चाहेर पनि बग्न र उड्न सक्दैनन् ।