म र उ

उसको सिङ्गो उपस्थिति
मेरो सिङ्गो आयु थियो
उसको उचाइ देखेर
मैले आफ्नो पुड्काइ थाहा पाँए
उसको अग्लाईले मलाई बग्न सिँकायो
उ पग्लिएर बनेको गहिराइले
मलाई डुब्न सिकायो
उसको सेतो टल्काइले
मलाई चम्कन सिकायो
फरक यती हो
उ परको हिमाल हो
म वरको नदी ।  

म फेरी आमा हुन चाहन्छु

म फेरी आमा हुन चाहन्छु
यो संसारकी आमा
यो भुमण्डलकी आमा
र यो विश्वकी नै आमा

म देख्न सक्दिन
पिडा ढुख र चित्कारहरु
म सुन्न सक्दिन
अणुबम बाट निस्केका तिखा संगीतहरु

म आमा हुँ आमा
तिम्री हाम्री र ब्रह्माण्डकी नै आमा
म देख्न सक्दिन
आफ्नै सन्तान बाट निर्मित बिक्षिप्त संसार

म चाहन्न
मेरा सन्तानहरु हिटलर,मुसोलेनी र लादेनहरु बनुन्
म बुद्दत्व चाहन्छु
ताकी आफुले आफैलाई शान्ती दिन सकुँ

म बुद्धहरु जन्माउँन चाहन्छु
म क्राइस्टहरु हुर्काउन चाहन्छु
म भन्न चाहन्छु मेरा सन्तानलाई
कसरी बने मुहम्मद र राम भनेर

म सुनाउँन चाहन्छु मेरा भावी सन्तानहरुलाई
बब मार्ली, लतामङ्गेसकर र नारायण गोपालका स्वरहरु
म देखाउँन चाहन्छु
भ्यानगग, दाभिन्ची र पिकासोका पेन्टिङहरु

म बुझाउँन चाहन्छु
सुकरात ब्यास र ओशोका दर्शनहरु
म सिकाउँन चाहन्छु
कौटिल्य र मार्क्सका अर्थनीतिहरु

म मेरा भावी सन्तानहरुमा
बुद्धत्व देख्न चाहन्छु
नाकी आफैँ भित्र हराएको स्वविवेकता
त्यसैले

म फेरी आमा हुन चाहन्छु

तिम्ले नदेखेको 'क'

खोइ तिम्रा संसार जितेका अक्षरहरुले
मलाई कहिल्यै लेखेनन्
झुक्किएर पनि देखेनन्
म तिम्रो बर्णमालामा कहिल्यै अटाइन

त्यसैले समात्दै छु आफ्नै 'क'
सानो पातलो र खुँइलिएकै किन नहोस्
म लेख्नेछु मेरो 'क' ले
म जस्तै स-साना मान्छेहरु

ति स-साना फूलहरु
स-साना जीवनहरु
स-साना घरहरु
लिलिपुट नै किन नहुन्


 मेरो  यो सानो खिएको 'क' ले
मेरो यो दुर्लभ 'क' ले
यती मात्र लेख्न सक्छु
संघारमै हराएका जीवनहरु । 

फगत जीवनसँग

कती बिताउँनु, यो समय
चिसा कोठरीहरुमा
अत्यास लाग्छ
आफ्नै आयुसँग

यदाकदा पर्ने पुर्णिमा जस्तै
कहिलेकाही देखिने आशासँग
के आकाँक्षा राखुँ
फगत जीवनसँग

त्यो परको क्षीतीज 
र  सँगैको पहाडको मिलन्
कसरी सम्भव होला र ?
विश्वास गरुँ आफैँसँग 

भो म बिश्राम चाहन्छु
यो गृह्स्थबाट्
म बिलाउँन चाहन्छु
यो सांसारिकताबाट

म चाहन्छु सान्नाटा
प्रकृती पनि नबोलोस् मसँग
म चाहन्छु त्यस्तो शून्यता
जहाँ पृथ्वी पनि स्थिर रहोस् । 

म त्यो चित्र हु कसैले नकोरेको 

सायद आफैले पनि नकोरेको। 

रातो गुलाफ चाहेको दिन 

तिमीले मलाई कालो बादल उपहार दियौ 

कालो बादलले मात्र बिनास गराउछ 

भो प्रिय मलाई छोडिदेउ।  

# कुरो 

त्यसपछि पाउनेछौ हामीलाई

हामी डिजिटल क्यामराका फोटाहरु होइनौ

जहिले जहाँ पनि हेर्न सकिने 

हामी त अदेख्य भएर पनि देख्य छौँ  

हरेक कुर्चीमा, पोडीय़ममा, प्रमुख आतिथिको ब्याज 

लगाउँने हाम्रै सन्तानहरु हुन्। 

होला तिमीले देख्न सकेनौ होला हाम्लाई मूलधारमा 

म पनि मान्छु त्यो 

हामी त केबल मौफसल हौ

अझै पनि खोज्दै छौ केही अस्तिव, अधिकार 

र थोरै स्वायतता। 

हामी लडिरहेका छौँ  कुर्ची नभए नि 

त्यही समान अधिकारको लागि 

के तिमी दिन सक्छौ मौन स्वीकृति 

हामीलाई नदेखे दुर्बिनले हेर 

हामी स्कुल, कलेज  र घरहरुमा प्रसस्तै छौँ । 

आकलझुकल भए पनि कहिलेकाही 

पत्रपत्रिकामा पनि छाउँछौँ  

बोलायौ भने कवि गोष्टिमा पनि जान सक्छौँ  

बोलाएर त हेर 

हामी पनि तिमी जस्तै मिठा मिठा कविता भन्न सक्छौँ । 

थाहा छ यो तिम्रो साहानुभूति हो 

अब सहानुभूतिले मात्र पुग्दैन सम्मान पनि दिने गर 

सम्मान मात्र होइन कहिलेकाही 

हाम्रा  लागि बोल्ने पनि गर 

त्यसपछि पाउनेछौ हामीलाई प्रध्यानध्यापक देखि प्रधानमन्त्रि सम्म।